„Gdy nasze umysły pochłania niepokój, wątpliwości i lęk, możemy postanowić, że będziemy pamiętali, jaka jest prawda o Bogu. Możemy myśleć o Jego bliskości.

Możemy myśleć o Jego dobroci.

Możemy myśleć o Jego opatrzności.

Możemy myśleć o Jego miłości.

Gdy pokusy podpowiadają nam, ze jesteśmy sami na tym świecie, możemy postanowić, że naszą myślą będzie: „Duch Święty żyje we mnie i dlatego nigdy nie jestem sama/sam. Są ludzie, którzy mnie kochają, którzy chcą ze mną być. (…)

Gdy kuszą mnie myśli cyniczne – że życie nie ma sensu, nasze wysiłki na nic się zdadzą, ostatecznie nic się nie liczy, nikomu nie można ufać - możemy postanowić, że otworzymy się na otaczający nas świat, będziemy się rozkoszować samym Bogiem i wszystkim, co dla nas uczynił..(…)

Jednym z nieprzyjaciół naszych umysłów, szalejącym w tym pokoleniu, jest nadmuchana wizja własnego ja, serwowana nam przez media społecznościowe, programy telewizyjne i filmy, a nawet książki o samorozwoju. Nieustannie karmi się nas hasłami o tym, jak bardzo jesteśmy ważni i jak wiele znaczymy – a my wierzymy w każde słowo zwodziciela.” (Źródło: Jennie Allen, Uwolnij głowę. Str. 181)

 

Wpis: 18 czerwca godz. 12:o5