Św. Karol de Foucauld napisał: „Módlmy się z prostotą Jezusa, z Jego mocą, Jego umiłowaniem do Boga i człowieka… Bardzo módlmy się za wszystkich, bo wszyscy są «w sercu Jezusa»”. (Duch Jezusa, 108)

Modlitwa jest spotkaniem z Tym, który nas stworzył, kocha i pragnie być obecny w każdej chwili naszego życia. Nie zawsze jednak potrafimy się modlić. Czasem szukamy odpowiednich słów, zastanawiamy się, jak powinna wyglądać nasza modlitwa albo sądzimy, że musi być długa i pełna wzniosłych słów, aby mogła być miła Bogu. Tymczasem Jezus uczy nas modlitwy prostej, szczerej i płynącej z serca. Pokazuje nam, że najważniejsze nie są słowa, lecz miłość, zaufanie i otwartość na obecność Boga.

Modlić się z prostotą oznacza przyjść do Boga takim, jakim jestem. Nie musimy ukrywać przed Nim naszych słabości, lęków, smutków ani wątpliwości. Bóg zna nasze serca i wie, czego potrzebujemy, zanim jeszcze wypowiemy nasze prośby.

Jezus w swojej modlitwie zwracał się do Ojca z całkowitym zaufaniem, a swoją wolę jednoczył z wolą Ojca. Uczył swoją postawą, że modlitwa jest przede wszystkim trwaniem przy Bogu, słuchaniem Go i powierzaniem Mu swojego życia.

Prostota modlitwy rodzi się z serca, które nie potrzebuje udawać ani niczego przed Bogiem ukrywać. Czasami wystarczy powiedzieć: „Jezu, ufam Tobie”, „Jezu, Ty się tym zajmij” albo po prostu pozostać w ciszy przed Jego obliczem. W ciszy możemy usłyszeć głos Boga, który przypomina nam, że jesteśmy kochani i nigdy nie jesteśmy sami.

Nasza modlitwa powinna prowadzić do coraz głębszej więzi z Bogiem. Nie powinna być jedynie prośbą o pomoc w trudnościach, lecz również wyrazem wdzięczności, uwielbienia i miłości. Modląc się, uczymy się dostrzegać Bożą obecność w codzienności, dziękować za otrzymane łaski i przyjmować Jego wolę z ufnością.

Najłatwiej modlić się za osoby bliskie, kochane i życzliwe wobec nas. Trudniej pamiętać o tych, którzy nas zranili, zawiedli lub których trudno nam zrozumieć. Jezus uczy nas modlić się także za nieprzyjaciół, za ludzi zagubionych, samotnych, cierpiących i oddalonych od Boga.

W sercu Jezusa jest miejsce zarówno dla tych, którzy żyją blisko Niego, jak i dla tych, którzy jeszcze Go nie poznali lub odwrócili się od Jego miłości.

Warto każdego dnia powracać do prostoty modlitwy Jezusa. Nie musimy zaczynać od wielkich postanowień. Możemy ofiarować Bogu kilka chwil porannej ciszy, krótką modlitwę w czasie pracy, akt wdzięczności za otrzymane dobro lub pamięć o człowieku, którego spotkaliśmy. Możemy także wieczorem spojrzeć na miniony dzień i zapytać siebie, czy w naszych słowach i czynach było miejsce na miłość. Ważne, aby nasza modlitwa była szczera i prowadziła nas coraz bliżej Boga oraz drugiego człowieka.

Wezwanie Karola de Foucauld do modlitwy z prostotą Jezusa, jest więc  zaproszeniem do głębokiej przemiany serca. Jezus pokazuje nam, że prawdziwa modlitwa wyrasta z zaufania Ojcu, czerpie siłę z Jego obecności i owocuje miłością wobec wszystkich ludzi. (Na podstawie „Przewodnika duchowego” ks. Józefa Pierzchalskiego)

 

Wpis: 13 listopada godz. 12:26

Chowam ich w serdecznej pamięci...

 

Listopadowa aura nas nie rozpieszcza… Życie snuje się sennie pośród opadających liści, mgła przysłania uroki świata… To szczególny czas nostalgii, czas wspomnień minionych lat i ludzi, którzy odeszli, a byli tak bliscy sercu.

W mojej pamięci wciąż ożywa mała ojczyzna, jaką były rodzinne Pniewy. Ileż radosnych chwil, ile wiosny w sercu… O rodzicach, dziadkach i braciach pisałam już wiele razy. Dzisiaj wspomnę zasłużonych pniewiaków. Pamiętam, jak zasiadali wokół dużego stołu na imieninach mojego ojca: p. Leonard Bogajewicz, postać niezwykle barwna i znana w Pniewach, p. Sobkowski, p. Przewoźny, p. Śramkiewicz, p. Raczkowski, p. Malinowski, p. Frąckowiak, p. Snadny… Pamiętam ich wszystkich – wspaniałych ludzi, całym sercem oddanych Pniewom, szczerze zaangażowanych w życie religijne i kulturalne miasta. Co kilka lat ktoś odchodził i w końcu stół opustoszał.  Wszystkich łączyła miłość Boga i Ojczyzny. Każdy z nich wpisał się w sposób szczególny w historię Pniew. Niech pamięć o nich trwa.

Wszystkim pniewiakom, którzy odeszli, a których bardzo dobrze pamiętam i serdecznie wspominam, dedykuję wiersz mojego śp. brata Mariana…

Odeszliście za szybko,

zostały tylko pytania,

których nikt już nie zada!

Zostały puste fotele,

kawy niedopite,

obrączki rozbite,

książki nieprzeczytane,

papucie rozdeptane

i szlafrok rzucony niedbale…

Niedosyt nieprzegadanych nocy

i nigdy nierozwiązanych problemów…

Znowu spóźniliśmy się schwytać

Odchodzący czas…

 

 

Wpis: 12 listopada godz. 13:15

 Każdego roku w tym dniu uroczystym

powtarzam z wdzięcznością:

   Kocham Cię, moja Ojczyzno, Polsko!

Kocham, ziemio nasączona krwią

naszych przodków!

   Kocham Cię, polska ziemio,

piękna łanami zbóż,

zielenią lasów i szarych gór,

co sięgają nieba.

    Kocham Cię, polska mowo,

co przetrwałaś nieskazitelna

w poezji Mickiewicza, Słowackiego, Norwida…

    Kocham cię, piękna poezjo Herberta

i księdza Twardowskiego.

    Kocham Cię, polska flago,

co dumnie powiewasz na moim domu.

   Kocham cię, moja Ojczyzno,

ukryta w najpiękniejszych wspomnieniach

o Ojcu, Matce i braciach, o kościele pniewskim,

o każdym zakątku rodzinnego miasteczka.

    Kocham cię, moja Ojczyzno,

w dziecięcym pacierzu,

który z ufnością kierowałam ku Bogu.

    Kocham Cię, moja Ojczyzno,

w świętym skrawku tej ziemi -

w moim parafialnym kościele,

gdzie znajduję pokój serca

i Chrystusową miłość…

    Kocham Cię, moja Ojczyzno,

w historii, której karty zapisały się 

przez wieki przykładem  miłości i odwagi.

    Kocham Cię, moja Ojczyzno,

która trwasz w moim sercu!

Dziękuję, że jestem Twoim dzieckiem!

I z dumą powtarzam: Polsko, moja Ojczyzno!

 

Wpis: 11 listopada godz. 8:15

„Jezu, Ty się tym zajmij!" O. Dolindo Ruotolo.

 

Jezus do duszy:

„Z jakiego powodu wzburzony ulegasz zamętowi? Oddaj Mi swoje sprawy, a wszystko się uspokoi. Zaprawdę powiadam wam, każdy akt prawdziwego, ślepego, pełnego oddania się Mi przyniesie owoc, jakiego pragniecie i rozwiąże najbardziej napięte sytuacje.

Całkowicie zdać się na Mnie nie oznacza walczyć, denerwować się i rozpaczać, a jednocześnie prosić Mnie niecierpliwie, bym to Ja po twojej myśli przemienił wzburzenie w modlitwę. Całkowicie zdać się na Mnie znaczy zamknąć ze spokojem oczy duszy, odsunąć niespokojne myśli i zamęt, oddać się Mi, tak bym tylko Ja działał i powtarzać: «Ty się tym zajmij».

Zamartwianie się, denerwowanie, myślenie o konsekwencjach zdarzeń jest wbrew, zdecydowanie wbrew, oddaniu się Mi. To tak jak z dziećmi, które domagają się, by mamy zajęły się ich potrzebami, a jednocześnie same zaczynają się mieszać, utrudniając swoimi pomysłami im pracę.

Zamknij oczy i daj się ponieść prądowi mojej łaski. Zamknij oczy i nie myśl o bieżących sprawach, odwróć wzrok od przyszłości jak od pokusy; odpocznij we Mnie, ufając w Moją dobroć, a zapewniam cię na Moją miłość, że kiedy zwrócisz się do Mnie z tą dyspozycją: «Ty się tym zajmij», oddam się tej sprawie całkowicie, pocieszę cię, wyzwolę i poprowadzę.

I kiedy będę musiał poprowadzić cię inną drogą niż tą, którą zaplanowałeś, będę ci przewodnikiem, wezmę na ramiona, przeprowadzę cię, jak matka uśpione niemowlę na rękach, na drugi brzeg. To twój racjonalizm, tok rozumowania, zamartwianie się i chęć, by za wszelką cenę zająć się tym, co cię trapi, wprowadza zamęt i jest powodem trudnego do zniesienia bólu.

Ileż mogę zdziałać, zarówno w sprawach duchowych, jak i materialnych, kiedy dusza zwróci się do Mnie, spojrzy na Mnie mówiąc Mi: «Ty się tym zajmij», zamknie oczy i odpocznie.

Otrzymujesz niewiele łask, kiedy się zamartwiasz. Wiele zaś łask spada na ciebie, jeśli tylko twoja modlitwa jest pełnym zawierzeniem i oddaniem się Mi. W bólu i cierpieniu prosisz, bym działał, ale tak, jak ty tego chcesz… Nie zwracasz się do Mnie, a jedynie chcesz, bym się dopasował do twoich potrzeb i zamysłów. Nie jesteś chory, skoro prosząc lekarza o pomoc, sugerujesz mu leczenie.

Nie postępuj tak, ale módl się tak, jak was nauczyłem w „Ojcze Nasz”: «święć się imię Twoje», czyli bądź pochwalony, uwielbiony w mojej potrzebie; «przyjdź królestwo Twoje», czyli niech wszystko, co się dzieje, przyczynia się do stwarzania Twojego królestwa w nas i na świecie; «bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi», czyli to Ty wejdź i działaj w tej mojej potrzebie, tak jak według Ciebie będzie lepiej dla mojego życia wiecznego i doczesnego.

Jeśli powiesz mi naprawdę: «bądź wola Twoja», czyli jakbyś mówił: «Ty się tym zajmij», wkroczę z całą moją mocą i rozwiążę najtrudniejsze sytuacje. Proszę, widzisz, że choroba postępuje, zamiast zanikać? Nie burz się, zamknij oczy i ufnie powiedz: „niech się dzieje Twoja wola, Ty się tym zajmij”. Powiadam ci, że się tym zajmę, jak lekarz. Uczynię nawet cud, jeśli będzie to potrzebne.

Masz wrażenie, że stan chorego się pogarsza? Nie denerwuj się; zamknij oczy i mów: «Ty się zajmij». Powtarzam ci, że się tym zajmę, że nie ma potężniejszego lekarstwa niż moje działanie z miłości. Zajmę się tym tylko, kiedy zamkniesz oczy.

Jesteś niezmordowany, chcesz wszystko sam oszacować, o wszystkim samemu pomyśleć; zdajesz się na siły ludzkie, czy też gorzej, na człowieka, wierząc w jego pomoc. I to utrudnia Moje działanie. Och, jak bardzo pragnę twojego oddania, bym mógł ci błogosławić i w jakim smutku pogrążam się widząc, jak się miotasz! Szatan właśnie do tego dąży: byś był niespokojny, by oderwać cię od Moich działań i rzucić na pastwę ludzkich przedsięwzięć.

Ufaj zatem tylko Mi, odpocznij we Mnie, całkowicie się na Mnie zdaj. Czynię cuda proporcjonalnie do twojego pełnego oddania się Mi i oderwania się od twoich myśli. Rozrzucam skarby łask, kiedy jesteś ubogi, całkowicie. Kiedy posiadasz własne zasoby, nawet w niewielkiej mierze lub jeśli to ich szukasz, jesteś w zwykłym wymiarze i idziesz za ziemskim, naturalnym biegiem wydarzeń, w który często interweniuje Szatan. Żaden jeszcze racjonalista czy człowiek ciągle rozsądzający sprawy, nie uczynił cudów, nawet wśród świętych; kto zdaje się na Boga, postępuje w Jego stylu (po Bożemu).

Kiedy widzisz, że sprawy się komplikują, mów z zamkniętymi oczyma duszy: «Jezu, Ty się tym zajmij». Oderwij się od siebie, bo twój umysł jest napięty… Trudno dostrzec ci zło i zaufać Mi odrywając się od siebie. Postępuj tak w każdej trudności; róbcie tak wszyscy, a zobaczycie wielkie efekty i ciche cuda. Przysięgam wam na Moją miłość.

I Ja się tym zajmę, zapewniam was.

Módl się za każdym razem z tą gotowością oddania się, uzyskasz tak wielki pokój i owoce także wówczas, kiedy udzielę ci łaski złożenia ofiary ze swojego życia jako zadośćuczynienie i w imię miłości, co poniesie za sobą cierpienie.

Wydaje ci się to niemożliwe? Zamknij oczy i powiedz całą duszą: «Jezu, Ty się tym zajmij». Nie bój się, zajmę się i będziesz błogosławił Moje imię w uniżeniu. Tysiąc modlitw nie jest wartych tyle, co ten jeden akt oddania się: zapamiętaj to dobrze. Nie ma bardziej skutecznej nowenny niż ta.”

 

Wpis: 10 listopada godz. 13:05

 „Nie patrz ze strachem na zmiany w życiu; raczej patrz na nie z pełną nadzieją, że kiedy powstaną, Bóg poprowadzi cię bezpiecznie przez wszystkie rzeczy; a kiedy nie możesz czegoś znieść, Bóg weźmie cię w swoje ramiona”— głosił św. Franciszek Salezy.

Trzeba naprawdę wielkiej wiary i nade wszystko ufności w Bożą pomoc. Tę ufność i wiarę miał nie tylko św. Franciszek, ale wszyscy wielcy święci.

Warto sobie postawić pytanie, czy my – zwyczajni ludzie chodzący po tej ziemi – mamy także taką wiarę? Taką ufność? Zwłaszcza w obliczu nieszczęść, które nas dotykają?

Każdy z nas doświadcza krótkich chwil radości, ale także trudności, niepewności i lęku przed tym, co nieznane i niekiedy napawa nas strachem, przerażeniem? Drżymy na myśl o nieznanej przyszłości – w obawie, czy poradzimy sobie z nadchodzącymi wyzwaniami. Nie bez powodu! Na świecie tyle zła, tyle nieszczęść… Tymczasem św. Franciszek Salezy woła z całym przekonaniem: „Nie patrz ze strachem na zmiany w życiu; raczej patrz na nie z pełną nadzieją, że kiedy powstaną, Bóg poprowadzi cię bezpiecznie przez wszystkie rzeczy; a kiedy nie możesz czegoś znieść, Bóg weźmie cię w swoje ramiona”.

Te słowa doskonale harmonizują z potężnym  wołaniem św. Jana Pawła II: „Nie lękajcie się!”

Szczególnie ważne jest przekonanie, że Bóg jest obecny nie tylko w chwilach szczęścia, ale również wtedy, gdy cierpimy i czujemy się samotni. Wiara nie oznacza, że wszystkie problemy znikną, lecz daje pewność, że nie jesteśmy z nimi sami. Obraz Boga, który bierze człowieka w swoje ramiona, ukazuje Jego miłość, miłosierdzie i troskę. Przypomina, że nawet nasza słabość nie jest przeszkodą w spotkaniu z Nim. Kiedy brakuje nam sił, możemy zwrócić się do Boga i odnaleźć w Nim pokój. Bądźmy o tym przekonani!

Nie zawsze rozumiemy wydarzenia, które nas spotykają, ani nie mamy wpływu na wszystko, co dzieje się wokół nas. Możemy jednak zdecydować, z jakim nastawieniem przyjmiemy to, co przynosi życie. Zamiast pozwalać, by lęk odbierał nam nadzieję, możemy każdego dnia podejmować kolejne kroki, wierząc, że Bóg będzie nam towarzyszył.

Czasem największą odwagą jest powierzenie Bogu swoich trosk i pozwolenie Mu, by nas prowadził. Dzięki temu nawet w obliczu zmian możemy odnaleźć pokój serca, nadzieję i siłę do dalszej drogi.

Wpis: 9 listopada godz. 14:35

 

Dzisiaj cała Polska żyje koszmarnym wydarzeniem – zamachem w Krakowie. Listopadowa aura pogłębia smutny, żałobny nastrój.

Wczoraj z niedowierzaniem i przerażeniem przyjęliśmy wiadomości o tym tragicznym zdarzeniu. Nikt nie spodziewał się, że dojdzie do tak dramatycznej sytuacji. W jednej chwili nasz spokój zamienił się w strach, niepewność i rozpacz. Z niepokojem śledziliśmy najnowsze informacje, czekając na kolejne wiadomości. W takiej chwili szczególnie mocno odczuwamy, jak kruche i cenne jest ludzkie życie. Myślami jesteśmy z poszkodowanymi oraz ich rodzinami, które przeżywają teraz niezwykle trudne chwile.

Kraków, zwykle pełen życia i turystów, dziś kojarzy się przede wszystkim ze smutkiem i niepokojem. Mimo że sytuacja została opanowana, a osoby poszkodowane otoczone pomocą, trudno pozbierać myśli. To trudny czas – czas  refleksji, zadumy i jedności.

 

Wpis: 8 listopada godz. 16:05

 

„Ksiądz Dolindo żywił szczególną cześć dla dusz czyśćcowych i zalecał swoim dzieciom duchowym, aby dokonywały aktu heroicznego za dusze w czyśćcu. Akt heroiczny polega na
zawierzeniu w ręce Maryi wszystkich dobrych uczynków, również tych, które inni dokonują dla nas, przed naszą śmiercią i po niej, na rzecz dusz przebywających w czyśćcu.

Papież Pius IX w swoim dekrecie z 20 listopada 1854 roku polecał ten akt wszystkim wiernym i przyznał za niego szczególne odpusty. Wszystkie odpusty otrzymywane przez wiernych przynoszą korzyść duszom w czyśćcu, bez potrzeby wyrażania szczególnej intencji. Mocą tego aktu wszystkie
nasze dobre uczynki, wszystkie cierpienia, udręki, wewnętrzne akty, niczym wielka niewyczerpana rzeka
płyną ku duszom czyśćcowym. Można więc słusznie stwierdzić, że akt heroiczny jest doskonałym
uczynkiem miłosierdzia, najbardziej pożytecznym aktem miłości.” (Źródło: Któż jak Bóg)

 

Wpis: 7 listopada godz. 12:50