Jak pokonać kryzys (3)

 

„Gdy przetrzymasz ufnie nawałę żywiołów zrodzonych w sercu i myślach pod wpływem zaistniałego kryzysu, przyjdzie wyciszenie. Nie jest ono jeszcze końcem doświadczenia ani też odnalezieniem odpowiedzi. Wyciszenie jest etapem, w którym pokonałeś pokusę rozpaczy i buntu przeciw Ojcu. Wciąż jednak stoisz nad ruinami tego, co kiedyś było twoim światem i w dalszym ciągu nie widzisz sensu tego doświadczenia; nie wiesz, dlaczego przyszło, ani dlaczego przytrafiło się właśnie tobie, ani też jak się ostatecznie zakończy.

Milczenie nie jest pustką. Wiele się w nim dokonuje. Nie jest także jakimś tylko momentem; jest kolejnym etapem do przejścia. Biblia ukazuje nam, jak różne mogą być ludzkie postawy w tym czasie.

Człowiek pozostaje w pozycji leżącej na ziemi lub na łożu: „Zmęczyłem się moim jękiem, płaczem obmywam co noc moje łoże, posłanie moje skrapiam łzami” (Ps 6, 7).

Idzie bez celu, chwiejąc się i potykając: „Mówię bowiem: Niech się ze mnie nie cieszą; gdy moja noga się chwieje, niech się nie wynoszą nade mnie. Bo jestem bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną” (Ps 38, 17).

Nakłada na siebie wór pokutny lub pości zdruzgotany cierpieniem najbliższych: „A ja, gdy chorowali, wór przywdziewałem, umartwiałem się postem, chodziłem jak w żałobie po matce sczerniały i pochylony” (Ps 35, 13-14).

Przybierając tak różne postawy, Psalmista poddaje się mocy milczenia. Pozwala, by stopiło i przekształciło wszystkie jego pretensje, żale, wszelkie wierzganie przeciw temu, co przyszło z ręki Ojca. Jest to proces, który stawia cię, tak jak postawił Psalmistę, w obliczu bolesnej, ale zarazem zbawczej prawdy: jesteś człowiekiem śmiertelnym i znikomym.

Milczenie w obliczu dostrzeżonej w sobie nędzy i słabości ma fundamentalne znaczenie dla rozwoju właściwej postawy względem Ojca. Jest to punkt wyjścia na drodze duchowego dorastania. Ma różny czas trwania. Bywa krótkie lub dłuższe, a niekiedy wieloletnie. To zależy od tego, jak twardą skałę do skruszenia znajduje w tobie Jezus. Celem tego doświadczenia jest stopniowe uwalnianie cię z wrodzonej pewności siebie i zapobiegliwości. Jest to czas rodzenia się pokory serca.

„Są chwile, – zanotowała kiedyś święta Faustyna – w których nie dowierzam sama sobie, jestem przeświadczona do dna o swojej nędzy, i poznałam, że w tych chwilach mogę wytrwać tylko ufając nieskończonemu miłosierdziu Bożemu. Cierpliwość, modlitwa i milczenie – te wzmacniają duszę. Są chwile, w których dusza powinna milczeć i nie godzi się jej rozmawiać ze stworzeniami; są to chwile niezadowolenia z samej siebie”.

Milczenie kryzysu wiedzie do miejsca, w którym doświadczasz swojej nicości, w którym widzisz siebie jako przemijający cień. Psalmista w taki oto sposób opisał to doświadczenie: „Pozwól mi poznać kres mojego życia i jaka jest miara dni moich, bym wiedział, jak jestem znikomy. Oto wymierzyłeś dni moje tylko na kilka piędzi i życie moje jak nicość przed Tobą… Człowiek jak cień przemija, na próżno tyle się niepokoi” (Ps 39, 5-7).” (źródło: karmel.pl) Cdn. …

 

Wpis: 11 czerwca godz. 13:20

Jak pokonać kryzys (2)

 

„Sięgnij także po oręż ufności, która podpowiada, że na czas kryzysu masz wystarczającą łaskę i nigdy nie jesteś pozostawiony sam. Rezygnacje są najboleśniejszą raną zadawaną Sercu Ojca; są niemym oskarżeniem pod Jego adresem, że nie przyszedł z pomocą.

Po wtóre, są często wynikiem uprzedzającej rezygnacji i pojawiają się na samą myśl o tym, że wytrwanie w kryzysie będzie cię trochę – a może i dużo – kosztować, że będziesz musiał zawalczyć o siebie. Świat ludzkiego wzrastania zna bardzo dobrze rezygnacje i kapitulacje na samą myśl o czekającym wysiłku walki o wytrwałość.

I trzecim wreszcie orężem, po które koniecznie musisz sięgnąć, jest modlitwa. Podejmij ją nawet wbrew sobie. W okresach kryzysów jest ona trudna, ale i decydująca dla kształtu, jaki przyjmą dalsze etapy wchodzenia w milczenie. Módl się więcej, badaj uczciwie swe sumienie i szukaj wzoru w osobie Jezusa, bo On – pisze Ewangelista – gdy był pogrążony w udręce, „jeszcze usilniej się modlił” (Łk 22, 44). (Źródło: karmel.pl) Cdn. …

 

Wpis: 10 czerwca godz. 9:20

Jak pokonać kryzys

 

"Kryzys rozpoczyna się wstrząsem. Zaistniała sytuacja zabiera dotychczasową równowagę i wydaje się nie dawać żadnej alternatywy. Milczy własna mądrość człowieka; milczą bliscy, jak przyjaciele Hioba; milczeć zdaje się i sam Ojciec.

Jego milczenie nie jest jednak dowodem nieobecności. (…)

Żywioły pytań, które przewalają się w tobie, nie objawią ci Ojca. Dopiero gdy przeminą i ustąpią miejsca ciszy, możliwe staje się spotkanie. Stawanie się milczącym, wchodzenie w milczenie jest naturalną reakcją, pojawiającą się spontanicznie, bez twojej woli. Gdy przebrzmią pytania, na które nie znalazłeś odpowiedzi, rodzi się w tobie przestrzeń milczenia. (…)

Poczucie zagubienia i natłoku pytań trzeba cierpliwie przeczekać, jak Eliasz przeczekał kolejne żywioły. Nie wolno wówczas podejmować żadnych istotnych decyzji prowadzących do zmian. Pamiętajmy, że czas kryzysu jest czasem głębokiego odczucia własnej nędzy oraz czasem szczególnie intensywnego działania szatana. Pragnie on przerazić cię prawdą o twojej słabości i utrwalić w postawie rezygnacji. Łatwiej mu to wówczas przyjdzie niż kiedykolwiek indziej. Nakłania zatem do wycofania się z podjętych wcześniej postanowień,  mówiąc, że nie mają szans realizacji. (…)

W natłoku pytań szatan chce przemycić do twojego serca myśl o Ojcu jako twoim rywalu, który jest ci przeciwny, który nie chce twojego szczęścia, który nie pozwala realizować ci własnej wolności. Tak przedstawił Go pierwszym ludziom w Raju. Zniszczył nić zaufania stworzenia do Stwórcy. Od tamtej chwili zaufanie jest prawdziwym trudem.

Żywioł pytań, (…) stawia ci przed oczy prawdę o tym, jak bardzo jesteś jeszcze przywiązany do własnej perspektywy widzenia, jak bardzo jesteś skoncentrowany na sobie, a nie na przewidującej mądrości Ojca. Tylko trudne momenty życia mogą odkryć ci tę prawdę. Upokorzenia, cierpienia, zmęczenie, jakiekolwiek zakwestionowanie przez innych – to wszystko pomaga ci poznać siebie. Na­wet drobne przykrości ujawniają skryty bunt, uświadamiając, jak trudno ci zgodzić się na coś, co uderza w twoje życie, co burzy plany i zamiary. Bardzo cierpimy, jeśli nie spełnia się to, co sami dla siebie wymarzyliśmy i zaplanowaliśmy. Święty Ignacy z Loyoli daje jeszcze jedną dobrą radę na ten burzliwy okres kryzysu. „Ten kogo ogarnęło strapienie niech trwa w cierpliwości, która jest przeciwna udrękom, jakie na niego przyszły i niech myśli, że wkrótce go ogarnie pociecha”. Święty chce, byś uświadomił sobie czasowość doświadczenia kryzysu i sięgnął po najważniejszy dostępny ci oręż – cierpliwość. Kłamliwe działanie szatana zmierza do wmówienia ci, że stan ten będzie trwał bardzo długo lub że nie będzie miał końca. Łatwo jest poddać się takiej sugestii. Tymczasem doświadczenie kryzysu przychodzi i odchodzi, tak jak przychodzi i odchodzi zima. Po zimie Ojciec zawsze daje wiosnę pocieszenia." Cdn. ( Źródło: karmel.pl

 

Wpis: 9 czerwca godz. 10:40

Modlitwa w moim życiu

 

Jakiś czas temu poproszono mnie, abym napisała o modlitwie w moim życiu i podzieliła się swoim doświadczeniem w tej sprawie. Spróbuję, chociaż nie wszystko jest „na sprzedaż”, są bowiem takie zakamarki duszy, które pragniemy zachować wyłącznie dla siebie.

Zacznę od tego, że modlitwa odgrywa bardzo ważną rolę w moim życiu codziennym. Jest dla mnie chwilą wyciszenia, rozmowy z Bogiem oraz źródłem siły i nadziei. Dzięki modlitwie wiem, że nigdy nie jestem sama, nawet w trudnych momentach życia. Nie traktuję jej jako obowiązku, lecz jako spotkanie z Panem Jezusem, który zawsze mnie słucha.

A jak to wygląda od początku? Każdy dzień rozpoczynam znakiem Krzyża świętego, dziękuję za szczęśliwie przeżytą noc i proszę o kolejny dobry dzień, o błogosławieństwo dla mnie oraz mojej rodziny. Ogarniam dobrymi myślami nie tylko bliskich i przyjaciół, ale i wrogów.

Powierzając Jezusowi kolejny dzień życia, mam pewność, że Jego święta obecność będzie mi towarzyszyć przez kolejne godziny aż do schyłku dnia.

Modlitwa daje mi poczucie bezpieczeństwa. Oddaję z ufnością Bogu swoje troski i pragnienia, proszę o pomoc w rozwiązaniu trudnych spraw. Dodaję, że zawsze zgodnie z wolą Bożą. Wielokrotnie przekonałam się, że właśnie w zgodzie na wolę Bożą tkwi najlepsze rozwiązanie życiowych spraw.

I co dalej? Pominę szczegóły, które obnażyłyby zbyt mocno intymność mojej modlitwy, dodam tylko, że w każdy mój dzień wpisana jest Msza święta oraz Różaniec. To bardzo pomaga. W czym? We wszystkim, co robię, myślę i czuję!

 Wieczorem dziękuję Bogu za dobro, które mnie spotkało, ale także za porażki, które uczą pokory i życia w świadomości, że jestem ułomnym człowiekiem i sama z siebie nic nie potrafię.

Modlitwa uczy mnie również zaufania, że nawet jeśli nie wszystko dzieje się po mojej myśli, Bóg zawsze wie, co jest dla mnie najlepsze.

Modlitwa to nie tylko prośba o pomoc. Bardziej dziękuję niż proszę. Wyrażam wdzięczność za każdy dzień, za wszystkie dobre chwile. Dzięki temu bardziej doceniam to, co mam, i uczę się dostrzegać dobro wokół siebie. Modlitwa pomaga mi także przebaczać. To  trudne – zwłaszcza wobec ludzi, którzy nas krzywdzą, ale z pomocą Bożą możliwe.

Uważam, że modlitwa jest bardzo potrzebna każdemu z nas, pomaga odnaleźć sens życia i budować wewnętrzny pokój. Modlitwa jest dla mnie niezwykle ważna! Jest wartością bezcenną!

Ps. Mam pełną świadomość, że nie napisałam niczego odkrywczego, bo zapewne wielu z Was bardzo podobnie przeżywa spotkanie z Jezusem w modlitwie. Ale to dobrze, że jest nas wielu, bo w ten sposób oddajemy hołd Najwyższemu!

 

Wpis: 8 czerwca godz. 9:30

Inne refleksje o ciszy wewnętrznej

 

Wewnętrzny spokój jest bardzo ważny w relacjach z ludźmi. W spokoju  łatwiej można okazać cierpliwość, dobroć i zrozumienie dla błędów innych ludzi; słuchać innych oraz szanować ich uczucia.

Słuchać drugiego człowieka – to wielka, godna podziwu umiejętność! Jakże trudna, ale jak bardzo dziś potrzebna, gdy ludzi przytłacza wiele spraw, z którymi sobie nie radzą. I pragną się nimi podzielić. Nie chodzi o to, aby radzić, ale po prostu wysłuchać.

Rodzi się nieodparcie pytanie, jak odnaleźć ciszę. Doskonałym nauczycielem w tej materii jest św. Faustyna, która – sama będąc wzorem istoty skupionej i wyciszonej - wiele razy podkreśla wielką wartość wewnętrznego spokoju (i ładu!) w swoim „Dzienniczku”: „Cierpliwość, modlitwa i milczenie wzmacniają duszę. Są chwile, w których dusza powinna milczeć. (…) Wtedy trzyma się całą siłą Boga, w takich chwilach żyje wyłącznie wiarą.”

Gdzie odnaleźć ciszę wewnętrzną? Możliwości jest wiele. Na pewno w modlitwie, która jest przecież niczym innym, jak rozmową z Bogiem. Także kontakt z przyrodą daje nam chwile wytchnienia, a co za tym idzie – wewnętrzną ciszę, kojącą skołatane nerwy.

 Także muzyka! Śp. pan Jerzy Waldorff akcentował niezaprzeczalną wartość muzyki w relacjach międzyludzkich. Często podkreślał, że muzyka łagodzi obyczaje.

Ciszy wewnętrznej na pewno sprzyja chwila samotności. Spacer po lesie, chwila refleksji czy ufna rozmowa z Bogiem mogą przynieść ukojenie i pomóc w uporządkowaniu myśli. I – co bardzo ważne! - w ciszy człowiek może lepiej usłyszeć własne sumienie oraz zastanowić się nad tym, co naprawdę liczy się w życiu. To właśnie wtedy rodzą się dobre decyzje, mądre przemyślenia i prawdziwa radość.

Człowiek, który potrafi się wyciszyć, łatwiej dostrzega obecność Boga i głębiej przeżywa modlitwę. W ciszy można odnaleźć odpowiedzi na trudne pytania oraz poczuć pokój, którego często brakuje w codziennym zabieganiu.

Cisza wewnętrzna zatem jest wielką wartością w życiu człowieka. Uważam, że każdy człowiek powinien znaleźć w swoim życiu czas na wyciszenie, ponieważ właśnie wtedy można odnaleźć pokój serca i prawdziwy sens życia.

 

Wpis: 7 czerwca godz. 12:25

Wartość ciszy

 

O ciszy pisałam wielokrotnie… Ten temat wydaje mi się ciągle aktualny, bowiem współczesny człowiek często żyje w pośpiechu i hałasie. Każdego dnia atakuje nas mnóstwo informacji, płynących natrętnie z różnych mediów. Coraz trudniej znaleźć chwilę ciszy i zastanowić się nad sobą, nad swoim życiem.

O jaką to ciszę chodzi? Głównie o ciszę wewnętrzną. Jej wartość jest nie do przecenienia! Pozwala mi (i każdemu człowiekowi) nie tylko odpocząć, ale i lepiej zrozumieć samego siebie, zastanowić się nad sobą, swoimi wyborami życiowymi, relacją z drugim człowiekiem…

Pragnę podkreślić, że cisza wewnętrzna - to nie jedynie brak hałasu. To coś znacznie głębszego! To stan ducha, w którym człowiek odzyskuje  równowagę, spokój i harmonię.

Myślę, że można nawet pójść dalej w tym rozważaniu… Osoba, która potrafi zachować ciszę wewnętrzną, nie ulega łatwo złości, złym nastrojom czy panice, ma dystans wobec narastających problemów.

Ta cisza daje człowiekowi siłę do pokonywania trudności oraz spokojnego  podejmowania życiowych decyzji. Taka cisza – to rodzaj azylu, to schronienie. Cdn. …

 

Wpis: 6 czerwca godz. 10:20

O moim przyjacielu Jezusie

 

Jakże ubogie byłoby życie,

jakże bezbarwne i smutne,

jak monotonne,

gdyby ON nie był wpisany

w moją codzienność,

w każdą chwilę dnia,

w moje myśli, uczucia,

we wszystko, co robię!

On jest!

Niesie nadzieję, pociesza, chroni,

jest niezawodnym Przyjacielem, Bratem,

moją Miłością największą!

Jest zawsze!

Jest w drugim człowieku -

może nie zawsze pięknym,

może zagubionym,

może chorym, który potrzebuje pomocy,

może w tym, który cierpi…

A także i w tym, co okazuje mi wrogość!

Jezus uśmiecha się do mnie,

uśmiechem rozjaśnia każdy dzień.

I pewnie zapytasz, czy nie za dużo o Nim?

Nie, zapewniam Cię!

Bo wszystko Mu zawdzięczam!

I radości, i smutki, które bierze na swe barki,

i ogrom łask niezasłużonych,

i przyjazne myśli;

i samo dobro, którego zliczyć nie umiem!

Jakże więc o Nim nie pisać?!

Jakże nie głosić Jego chwały?!  

 Wystarczy tylko poprosić,

aby stał się i Twoim Przyjacielem.

Na pewno Cię usłyszy

i… nie odmówi swojej miłości!

 

Wpis: 5 czerwca godz. 12:10