O Boskiej terapii (4)

 

Jednocześnie warto pamiętać, że Bóg działa również przez ludzi. Psycholog, psychiatra czy psychoterapeuta mogą stać się narzędziami Jego miłości i troski. Korzystanie z ich pomocy nie oznacza braku wiary. Przeciwnie – może być wyrazem odpowiedzialności za dar własnego życia. Jezus może uzdrawiać bezpośrednio, ale może także prowadzić człowieka drogą terapii, rozmowy, wspólnoty czy mądrej opieki specjalistów.

Ostatecznie jednak tylko Chrystus potrafi odpowiedzieć na najgłębsze pragnienie ludzkiego serca. Bo człowiek nie tęskni jedynie za psychicznym spokojem. Tęskni za pełnią miłości, prawdy i życia. Święty Augustyn napisał: „Niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie.” To właśnie Jezus jest tym miejscem odpoczynku. On nie obiecuje życia bez cierpienia, ale obiecuje, że nigdy nie będziemy cierpieć sami.

Dlatego, ilekroć nasze serce jest zranione, zagubione lub zmęczone, warto usłyszeć Jego słowa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28). W tych słowach zawiera się najpiękniejsza obietnica Boga – że żadne serce nie jest zbyt poranione, żaden grzech zbyt wielki, żadna historia zbyt skomplikowana, aby Jego miłość nie mogła jej przemienić. Jezus jest najlepszym lekarzem duszy, ponieważ nie leczy jedynie objawów naszego cierpienia. On uzdrawia samo źródło – ludzkie serce – i prowadzi je ku pełni życia w Bogu.(Na podstawie wskazań z książki „uwolnij głowę”)

 

Wpis: 4 września godz. 11:20

O Chrystusowej terapii (3)

 

Największym uzdrowieniem, jakie przynosi Jezus, jest doświadczenie bezwarunkowej miłości. Człowiek przez całe życie pragnie usłyszeć, że jest kochany, ważny i akceptowany. Wielu szuka tego w sukcesach, relacjach, uznaniu innych ludzi czy posiadaniu dóbr materialnych. Tymczasem Chrystus mówi: „Umiłowałem cię odwieczną miłością.” W Jego oczach nie musimy niczego udowadniać. Nie musimy zasługiwać na miłość. Możemy po prostu być.

To doświadczenie zmienia wszystko. Kiedy człowiek odkrywa, że jest bezwarunkowo kochany przez Boga, przestaje budować swoją wartość na opinii innych. Łatwiej podnosi się po upadkach, bo wie, że Ojciec nigdy nie przestaje czekać na powrót swojego dziecka.

Najpiękniejszym miejscem tej Boskiej terapii jest modlitwa. To nie tylko wypowiadanie słów, ale pozwolenie Jezusowi, aby wszedł w najgłębsze zakamarki naszego serca. To chwila, w której możemy zdjąć wszystkie maski. Przed Bogiem nie trzeba udawać silnego. Można płakać. Można powiedzieć o swoim gniewie, rozczarowaniu, lęku i bezradności. On nie jest zgorszony naszymi emocjami. Przeciwnie – pragnie je przemieniać swoją łaską.

Szczególnym miejscem uzdrowienia jest sakrament pojednania. To niezwykłe spotkanie z miłosierdziem Boga, który nie tylko przebacza grzechy, ale również leczy serce z poczucia winy, wstydu i duchowej niewoli. Wielu ludzi wychodzi od konfesjonału z pokojem, którego świat nie potrafi dać. Cdn.

 

Wpis: 3 września godz. 10:15

O CHRYSTUSOWEJ terapii ciąg dalszy...

 

To jest niezwykłe w spotkaniu z Jezusem, że On patrzy na człowieka z miłością, która nie oskarża, lecz uzdrawia. Nie zawstydza, ale podnosi. Nie wypomina przeszłości, lecz otwiera przyszłość. Kiedy spotyka grzesznika, nie ocenia go przez jego grzech. Widzi w nim umiłowane dziecko Ojca, stworzone do życia w wolności i świętości.

W Ewangelii widzimy wiele takich spotkań. Jezus rozmawia z Samarytanką, która przez lata szukała miłości tam, gdzie nie mogła jej znaleźć. Nie potępia jej. Prowadzi ją do odkrycia prawdy o sobie i daje jej „wodę żywą”, która zaspokaja najgłębsze pragnienia serca.

Spotyka Zacheusza – człowieka pogardzanego przez innych – i przywraca mu godność. Staje przy kobiecie pochwyconej na cudzołóstwie i zamiast rzucać kamień, daje jej szansę na nowe życie. Płacze przy grobie Łazarza, pokazując, że Bóg nie jest obojętny wobec ludzkiego cierpienia. Dotyka trędowatych, przywraca wzrok niewidomym i podnosi sparaliżowanych. Każdy z tych cudów jest znakiem jeszcze głębszego uzdrowienia – uzdrowienia serca.

Jezus jest jedynym, który potrafi dotrzeć tam, gdzie nie sięgają ludzkie słowa. Są rany, których nie uleczy czas. Są wspomnienia, których nie da się wymazać. Są ciężary, których człowiek nie jest w stanie unieść o własnych siłach. Właśnie tam przychodzi Chrystus. Nie zawsze zabiera cierpienie natychmiast, ale zawsze daje swoją obecność. A Jego obecność ma moc przemieniać nawet największy ból w miejsce spotkania z Bogiem. Cdn.

 

Wpis: 2 września godz. 9:15

Jeszcze kilka słów o Chrystusowej terapii

 

Nie bez przyczyny mówi się, że Pan Jezus jest najlepszym lekarzem ludzkiego serca! W świecie, w którym tak wielu ludzi nosi w sobie niewidzialne rany, lęki, poczucie odrzucenia, samotność i ciężar przeszłości, coraz częściej szukamy pomocy u specjalistów. Psychoterapia może być wielkim darem i narzędziem prowadzącym do uzdrowienia. Jednak ponad każdą ludzką mądrością stoi Ten, który stworzył człowieka i zna go lepiej niż on sam. Dlatego można powiedzieć, że Pan Jezus jest najlepszym lekarzem ludzkiego serca.

Jezus nie poznaje nas z wywiadu, diagnozy ani obserwacji. On zna nas od początku. Zna każdą historię naszego życia, każdą łzę, każde zranienie, każdy lęk, którego nie odważyliśmy się wypowiedzieć na głos. Wie, co wydarzyło się w naszym dzieciństwie, zna wszystkie nasze rozczarowania, zdrady, porażki i momenty, w których nasze serce zostało złamane. Wie także o tych ranach, które ukrywamy nawet przed samymi sobą. A mimo to nie odwraca wzroku. Cdn. …

 

Wpis: 1 września godz. 10:30 

PAN JEZUS najlepszym psychoterapeutą

Przez kilka dni, a może nawet kilkanaście, odwoływałam się do różnych publikacji, które dzięki swoim wskazaniom mają pomóc człowiekowi w rozwiązaniu trudnych spraw, z którymi boryka się w życiu. Książki te miały zarówno charakter świecki, jak i religijny. Były „podręcznikami” psychoterapii. Doszłam do przekonania (i myślę, że nie tylko ja!), że to Pan Jezus jest najlepszym psychoterapeutą.

Nie dlatego, że zastępuje psychoterapię, ale dlatego, że jako jedyny zna człowieka do głębi. Widzi nie tylko nasze zachowania i emocje, lecz także rany, których sami często nie potrafimy uleczyć. Dociera do źródła bólu, a nie tylko do jego objawów.

Pan Jezus nie odrzuca człowieka z powodu jego słabości. Przeciwnie – przyjmuje go z bezwarunkową miłością, daje poczucie bezpieczeństwa i uczy patrzeć na siebie prawdziwie: bez potępienia, ale też bez złudzeń. W Jego obecności można zdjąć maski, przestać udawać i stanąć takim, jakim się naprawdę jest. Stanąć w prawdzie o sobie samym!

To On przywraca nadzieję tym, którzy utracili sens życia, przebaczenie tym, którzy uginają się pod ciężarem winy, oraz pokój tym, których serca przytłacza strach.

Uczy przebaczać, uwalnia od niewoli przeszłości i pokazuje, że nasza wartość nie zależy od sukcesów, opinii ludzi ani popełnionych błędów, lecz od tego, że jesteśmy ukochanymi dziećmi Boga.

Dlatego można powiedzieć, że Pan Jezus jest najlepszym terapeutą duszy – nie tylko pomaga lepiej egzystować, ale prowadzi do prawdziwego uzdrowienia i przemiany serca. Jego „terapia” nie kończy się na chwilowej uldze. Jej celem jest pełnia życia, wolność i miłość, które trwają wiecznie.

Pragnę mocno podkreślić, że wiara we wszechmoc Boga nie stoi w sprzeczności z naukową psychoterapią. Bóg często działa także przez mądrość, wiedzę i pomoc specjalistów. Łaska i kompetentna pomoc psychologiczna mogą się wzajemnie uzupełniać, prowadząc człowieka do pełniejszego uzdrowienia.

Znam taki przypadek, że pewien licencjonowany psychoterapeuta polecił (oprócz leków) zwrócenie się o pomoc do Pana Jezusa.

 

Wpis: 30 sierpnia godz. 11:50 

Najpiękniejsze cytaty z "Dzienniczka" św. Faustyny (5)

 

„Nie znajdzie żadna dusza usprawiedliwienia, dopokąd nie zwróci się z ufnością do miłosierdzia Mojego.” (Dz. 570)

„Im większy grzesznik, tym ma większe prawa do miłosierdzia Mojego. (...) Kto ufa miłosierdziu Mojemu, nie zginie, bo wszystkie sprawy jego Moimi są, a nieprzyjaciele rozbiją się u stóp podnóżka Mojego.” (Dz. 723)

„O, gdyby znali grzesznicy miłosierdzie Moje, nie ginęłaby ich tak wieka liczba. Mów duszom grzesznym, aby nie bały się zbliżyć do Mnie, mów o Moim wielkim miłosierdziu.” (Dz. 1396)

„W takiej duszy, która żyje wyłącznie miłością Moją, króluję jak w niebie.” (Dz. 1489)

„Najwięksi grzesznicy dochodziliby do wielkiej świętości, gdyby tylko zaufali Mojemu miłosierdziu.” (Dz. 1784)

„Serce Moje jest miłosierdziem samym. Z tego morza miłosierdzia rozlewają się łaski na świat cały. Żadna dusza, która się do Mnie zbliżyła, nie odeszła bez pociech. Wszelka nędza tonie w Moim miłosierdziu, a wszelka łaska tryska z tego źródła - zbawcza i uświęcająca.” (Dz. 1777)

„Niech ufa dusza wszelka w męce Pana, niech ma w miłosierdziu nadzieję. Bóg nikomu miłosierdzia swego nie odmówi. Niebo i ziemia może się odmienić, ale nie wyczerpie się miłosierdzie Boże.” (Dz. 72)

„Wszelka dusza wierząca i ufająca miłosierdziu Mojemu dostąpi go.” (Dz. 420)

„Bardzo się Bogu nie podoba niedowierzanie Jemu i przez to niektóre dusze tracą wiele łask. Niedowierzanie duszy rani Jego najsłodsze serce.” (Dz. 595)

„Powiedz duszom, aby nie stawiały tamy Mojemu miłosierdziu we własnym sercu, które tak bardzo pragnie w nich działać. Pracuje Moje miłosierdzie we wszystkich sercach, które mu otwierają swoje drzwi; jak grzesznik, tak i sprawiedliwy potrzebuje Mojego miłosierdzia. Nawrócenie i wytrwanie jest łaską Mojego miłosierdzia.” (Dz. 1577)

„Pragnę się udzielać duszom i napełniać je swoją miłością, ale mało jest dusz, które by chciały przyjąć wszystkie łaski, które im miłość Moja przeznaczyła.” (Dz. 1017)

„Dusze dążące do doskonałości niech szczególnie uwielbiają Moje miłosierdzie, bo hojność łask, które im udzielam, płynie z miłosierdzia Mojego. Pragnę, aby dusze te odznaczały się bezgraniczną ufnością w Moje miłosierdzie. Uświęceniem takich dusz Ja sam się zajmuję, dostarczę im wszystkiego, czegokolwiek potrzeba dla ich świętości. Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest - ufność. Im dusza więcej zaufa, tym więcej otrzyma. Wielką Mi są pociechą dusze o bezgranicznej ufności, bo w takie dusze przelewam wszystkie skarby swych łask. Cieszę się, że żądają wiele, bo Moim pragnieniem jest dawać wiele, i to bardzo wiele. Smucę się natomiast, jeżeli dusze żądają mało, zacieśniają swe serca.” (Dz. 1578)

„Córko, kiedy przystępujesz do spowiedzi świętej, do tego źródła miłosierdzia Mojego, zawsze spływa na twoją duszę Moja krew i woda, która wyszła z serca Mojego, i uszlachetnia twą duszę. Za każdym razem, jak się zbliżasz do spowiedzi świętej, zanurzaj się cała w Moim miłosierdziu z wielką ufnością, abym mógł zlać na duszę twoją hojność swej łaski. Kiedy się zbliżasz do spowiedzi, wiedz o tym, że Ja sam w konfesjonale czekam na ciebie, zasłaniam się tylko kapłanem, lecz sam działam w duszy. Tu nędza duszy spotyka się z Bogiem miłosierdzia. Powiedz duszom, że z tego źródła miłosierdzia dusze czerpią łaski jedynie naczyniem ufności. Jeżeli ufność ich będzie wielka, hojności Mojej nie ma granic. Strumienie łaski zalewają dusze pokorne. Pyszni zawsze są w ubóstwie i nędzy, gdyż łaska Moja odwraca się od nich do dusz pokornych." (Dz. 1602)

 

Wpis: 29 sierpnia godz. 14:35 

Najpiękniejsze cytaty z "Dzienniczka" św. Faustyny (4)

 

„Duszo w ciemnościach pogrążona, nie rozpaczaj, nie wszystko jeszcze stracone, wejdź w rozmowę z Bogiem swoim, który jest miłością i miłosierdziem samym.” (Dz. 1486)

„Wiedz, duszo, że wszystkie grzechy twoje nie zraniły Mi tak boleśnie serca, jak twoja obecna nieufność; po tylu wysiłkach Mojej miłości i miłosierdzia nie dowierzasz Mojej dobroci.” (Dz. 1486).

„Wiedz, ile razy przychodzisz do Mnie uniżając się i prosisz o przebaczenie, tyle razy wylewam ogrom łask na twą duszę, a niedoskonałość twoja niknie przede Mną, a widzę tylko twą miłość i pokorę; nic nie tracisz, ale wiele zyskujesz.” (Dz. 1293).

„Niech nikt nie wątpi o dobroci Bożej; choćby grzechy jego były jak noc czarna, miłosierdzie Boże mocniejsze jest niż nędza nasza. Jednego trzeba, aby grzesznik uchylił choć trochę drzwi serca swego na promień łaski miłosierdzia Bożego, a resztę już Bóg dopełni.” (Dz. 1507)

„Jestem miłosierdziem samym dla duszy skruszonej. Największa nędza duszy nie zapala Mnie gniewem, ale się wzrusza serce Moje dla niej miłosierdziem wielkim.” (Dz. 1739)

„Prędzej niebo i ziemia obróciłyby się w nicość, aniżeliby duszę ufającą nie ogarnęło miłosierdzie Moje.” (Dz. 1777)

„Gdy dusza ujrzy i pozna ciężkość swych grzechów, gdy się odsłoni przed jej oczyma duszy cała przepaść nędzy, w jakiej się pogrążyła, niech nie rozpacza, ale z ufnością niech się rzuci w ramiona Mojego miłosierdzia, jak dziecko w objęcia ukochanej matki. Dusze te mają pierwszeństwo do Mojego miłosierdzia. Powiedz, że żadna dusza, która wzywała miłosierdzia Mojego, nie zawiodła się ani nie doznała zawstydzenia.” (Dz. 1541)

„Nie tylko bierz te łaski dla siebie, ale i dla bliźnich, to jest zachęcaj dusze, z którymi się stykasz, do ufności w nieskończone miłosierdzie Moje. O jak bardzo kocham dusze, które mi zupełnie zaufały - wszystko im uczynię.” (Dz. 294)

„Niech żadna dusza nie wątpi, chociażby była najnędzniejsza, póki żyje - każda może się stać wielką świętą, bo wielka jest moc łaski Bożej. Od nas zależy tylko nie stawiać oporu działaniu Bożemu.” (Dz. 283)

‘O, jak bardzo Mnie rani niedowierzanie duszy. Taka dusza wyznaje, że jestem święty i sprawiedliwy, a nie wierzy , że jestem miłosierdziem, nie dowierza dobroci Mojej. I szatani wielbią sprawiedliwość Moją, ale nie wierzą w dobroć Moją. (...) Miłosierdzie jest największym przymiotem Boga.” (Dz. 300)

„Ale przyobiecał Bóg wielką łaskę - szczególnie tobie i wszystkim, którzy głosić będą o tym wielkim miłosierdziu Moim. Ja sam bronić ich będę w godzinę śmierci, jako swej chwały, i chociażby grzechy dusz czarne były jak noc, kiedy grzesznik zwraca się do miłosierdzia Mojego, oddaje Mi największą chwałę i jest zaszczytem męki Mojej. Kiedy dusza wysławia Moją dobroć, wtenczas szatan drży przed nią i ucieka na samo dno piekła.” (Dz. 378)

„Duszom, które uciekać się będą do Mojego miłosierdzia, i duszom, które wysławiać i głosić będą innym o Moim wielkim miłosierdziu, w godzinę śmierci postąpię z nimi według nieskończonego miłosierdzia Mojego.” (Dz. 379).

 

Wpis: 28 sierpnia godz. 11:30