Relacje rodzinne

 

Kilka dni temu pisałam o relacjach międzyludzkich. Oczywiście w te kontakty wpisują się przede wszystkim relacje rodzinne. Znalazłam kilka cennych refleksji na ten temat i pragnę je przekazać.

Rodzina jest darem Bożym; to w niej uczymy się miłości, przebaczenia, cierpliwości i wzajemnej troski. Każdy dzień jest okazją, by poprzez dobre słowo, serdeczny gest i otwarte serce świadczyć o Bożej obecności w naszym domu.

Jeżeli Chrystus będzie fundamentem naszych relacji, to Jego miłość poprowadzi nas do jedności, zgody i pokoju. Tam, gdzie jest modlitwa, wzajemny szacunek i gotowość do przebaczenia, tam serca odnajdują siłę do pokonywania trudności, a rodzina staje się prawdziwym domowym Kościołem – miejscem, w którym wzrasta wiara, nadzieja i miłość.

Najpiękniejszym przykładem dobrych relacji rodzinnych nie są jedynie wypowiadane słowa, lecz codzienna dobroć, cierpliwość i gotowość do niesienia pomocy najbliższym. Jeśli w rodzinie praktykuje się wspólną modlitwę, serdeczną rozmowę oraz wyraża się wdzięczność za obecność bliskich, to na pewno  umacnia to nasze rodziny.

Niech Maryja, Matka Miłości, otacza swoim płaszczem wszystkie rodziny, a Święta Rodzina z Nazaretu będzie dla nas wzorem szczerego oddania, wierności i bezinteresownej miłości. (Źródło: Silvano Fausti, Sztuka rozeznania i podejmowania decyzji; Tomasz A Kempis, O naśladowaniu Chrystusa)

 

Pewien kapłan głosił: Bóg jest najważniejszy!

Czyżby? Dlaczego? Pytań nasuwa się wiele…

Czy to czasem nie jakaś przesada?

Czy o Bogu tak wiele mówić wypada?

I pytasz może z pewnym zdziwieniem,

a może nawet ze zniecierpliwieniem:

Po co nam Pan Bóg, po co wszyscy święci?

Świat przecież bez ich pomocy się kręci!

Tyle nowinek technicznych na świecie;

internetu też Bóg nie wymyślił przecie!

Dziesięć przykazań ogranicza człowieka,

a ty na wolność i swobodę czekasz!

Wolność od zobowiązań, wolność od nakazów

i trudnych od Kościoła licznych przekazów.

Ale gdy tylko przyciśnie cię bieda,

gdy po ludzku sprawy rozstrzygnąć się nie da,

gdy niebo czarne zasnują chmury.

a przeszkód tysiąc rośnie jako mury;

gdy nie wiesz, co robić, jak żyć i działać…

Cóż wtedy robisz? Pędzisz do kościoła!

I zginasz kolana, i prosisz w pokorze:

Pomóż mi, pomóż, dobry Panie Boże!

Boś Ty ostoją, ratunkiem jedynym,

wszechmocnym Bogiem,

przyjacielem prawdziwym!

Znam wielu ludzi wielkich i małych,

którzy zawsze Boga na pomoc wzywali.

Mickiewicz, Słowacki czy Norwid w pokorze

głosili Twą chwałę, wielki Panie Boże!

Nazwisk by można wymienić tysiące…

A my, współcześni tego świata

obejść się chcemy bez Pana Boga?

Drogi Przyjacielu, nie tędy droga!

Pan Bóg jest! I niech ta prawda oczywista

nigdy nie ustąpi zwątpieniu!

Bo nawet jeżeli twoja wiara mglista,

to uznaj Boga w swoim sumieniu! 

Być może, nakazy cię ograniczają

ale zauważ, jaką mądrość mają!

Bo bez tych nakazów i Bożej mądrości

świat gdzieś pogubił doniosłe wartości!

 

Czy jeszcze się wahasz, czy jeszcze wątpisz?!

A może kiedyś do kościoła wstąpisz?

ON w tabernakulum – wielki Bóg na niebie -

ukrył się tutaj dla mnie i dla ciebie!

Choć niewidoczny dla oczu człowieka,

tutaj na ciebie z miłością czeka!

Uklęknij, pozdrów Go w serca ciszy,

On cię na pewno wtedy usłyszy.

Nie tylko usłyszy, lecz serce odmieni,

I twoje życie łaską opromieni!

Kształtować silną wolę małymi krokami...

 Pomyślałam sobie, że w kształtowaniu silnej woli może być dla nas pomocna święta Teresa od Dzieciątka Jezus, czyli po prostu mała Tereska. Jej „mała droga” przypomina, że prawdziwa siła woli nie kształtuje się w chwilach nadzwyczajnych sukcesów, ale w codziennych, często niezauważalnych decyzjach.

Każdy mały krok, jak choćby poranne wstanie mimo zmęczenia i (czasami – lenistwa), cierpliwe wysłuchanie drugiego człowieka, rezygnacja z wygody, wytrwałość w modlitwie czy sumienne wykonanie swoich obowiązków – jest cząstką, która buduje silny charakter. To właśnie w tych drobnych aktach uczymy się panować nad sobą i wzrastać w miłości.

Święta Teresa pisała: „Nie mogę czynić wielkich rzeczy, mogę tylko małe, ale z wielką miłością.” A zatem - nie trzeba czekać na wyjątkowe okazje, by stać się człowiekiem o silnej woli. Wystarczy każdego dnia zrobić kolejny, choćby najmniejszy krok w dobrym kierunku.

Silna wola nie jest darem zarezerwowanym dla nielicznych. Może ją osiągnąć każdy. Jest wynikiem cierpliwości, systematyczności i zaufania Panu Jezusowi, który na pewno nam pomoże w tym dążeniu.

Idąc „małą drogą” św. Tereski, odkrywamy, że to właśnie małe kroki prowadzą do wielkich przemian w osobowości i naszego charakteru. Każdy mały (pozornie!) krok przybliża nas do celu, umacnia serce i uczy, że wytrwałość jest jedną z najpiękniejszych form bezinteresownej miłości.

 

Wpis: 18 lipca godz. 12:12

Kształtowanie silnej woli

 

Silna wola jest jedną z najważniejszych cech, które pomagają człowiekowi osiągać cele, pokonywać trudności i rozwijać własny charakter. Nie jest ona darem, z którym człowiek się rodzi, lecz umiejętnością, którą można uzyskać poprzez codzienną pracę nad sobą. Jest to żmudna i długotrwała praca, nawet – powiedziałabym – nieustanna. Kształtowanie silnej woli wymaga cierpliwości, konsekwencji oraz gotowości do pokonywania trudności.

Każdy człowiek doświadcza chwil zwątpienia, zmęczenia czy porażek. Jednak warto nie poddawać się po pierwszym niepowodzeniu, lecz wyciągnąć wnioski z błędów i próbować, próbować kolejny raz. Dzięki temu człowiek ma większe szanse na osiągnięcie sukcesu zarówno w nauce, jak i w życiu zawodowym czy osobistym, czy też w kształtowaniu swojego charakteru!

Kształtowanie silnej woli zaczyna się od stawiania sobie realistycznych celów i systematycznego ich realizowania. Nawet niewielkie sukcesy motywują do dalszego działania. Ważną rolę odgrywa również samodyscyplina, czyli umiejętność wykonywania obowiązków nawet wtedy, gdy nie ma się na to ochoty. Regularna nauka, aktywność fizyczna czy dotrzymywanie obietnic składanych samemu sobie wzmacniają charakter i uczą odpowiedzialności.

Dobrym przykładem znaczenia silnej woli są sportowcy oraz ludzie, którzy osiągnęli sukces dzięki wytrwałej pracy. Ich osiągnięcia nie wynikają wyłącznie z talentu, ale przede wszystkim z codziennych treningów, konsekwencji i determinacji. Podobnie uczniowie przygotowujący się do ważnych egzaminów często muszą zrezygnować z części przyjemności, aby osiągnąć zamierzony cel. Takie doświadczenia pokazują, że silna wola rozwija się poprzez regularne pokonywanie własnych słabości.

Jak nietrudno zauważyć, silna wola jest cechą, którą można świadomie kształtować. Wymaga ona cierpliwości, systematyczności i odwagi w mierzeniu się z trudnościami.

Człowiek, który potrafi panować nad swoimi emocjami i konsekwentnie dąży do celu, zyskuje większą szansę na sukces oraz satysfakcję z własnych osiągnięć. Dlatego warto każdego dnia podejmować małe wyzwania, które stopniowo wzmacniają charakter i uczą wytrwałości. (Źródło: Jennie Allen „Uwolnij głowę”; Rachel Barr „Zaprzyjaźnij się ze swoim mózgiem”; Mel Robinson „Pozwól im”)

 

Wpis: 17 lipca godz. 16:20

Do wiecznej lampki

 

Bądź pozdrowiona, wieczna lampko,

znaku Chrystusowej obecności!

Czerwone światełko, co nigdy nie gaśniesz!

Pełnisz honorową wartę przy Chrystusie.

Stoisz na straży Jego domostwa w świątyni.

Wskazujesz na Jego miłość,

bo ukrył się tam dla każdego z nas.

Każdego dnia cierpliwie i z tęsknotą czeka.

Nieraz jest bardzo samotny i opuszczony,

woła do ciebie i do mnie:

Jestem tutaj, tak niewiele trzeba,

bym poprzez swoją obecność

uchylił ci skrawek nieba. 

 

To bardzo pomaga i ułatwia relacje z bliźnimi:

Od siebie wymagać, innych usprawiedliwiać!

 

Wpis: 15 lipca godz. 9:35

 

Wytrwajcie w modlitwie,

a Bóg – chociaż zwleka ze swymi darami,

jednak nam ich nie odmówi. 

Św. Augustyn