Relacje międzyludzkie – to temat rzeka! Bywają – najogólniej mówiąc – różne. Czasami niezwykle ciepłe i serdeczne, czasami niepoprawne.

Powiedzmy sobie szczerze, że pragniemy żyć w zgodzie z każdym człowiekiem - mimo różnicy poglądów, mimo innych zapatrywań politycznych, społecznych czy też religijnych. Bo to przecież znacznie ułatwia nam życie. Dobre relacje powinny  być oparte na wzajemnym zaufaniu oraz wzajemnym szacunku. Ale czy są?  

Ostatnio ukazuje się wiele książek, w których autorzy, opierając się na własnym doświadczeniu, podpowiadają, jak osiągnąć dobre kontakty z drugim człowiekiem. Dodajmy – człowiekiem, z którym skrzyżowała się nasza droga.

Wynotowałam sobie kilka wskazań z różnych publikacji; są cenne chyba nie tylko dla mnie.  A zatem – co może nam pomóc w osiągnięciu dobrych relacji z drugim człowiekiem?

*Słuchajmy uważnie drugiego człowieka. Starajmy się naprawdę go zrozumieć, zamiast od razu przygotowywać odpowiedź. Tutaj przypomina mi się św. Faustyna, która podobnie mówi w swoim dzienniczku: „Jesteśmy wrażliwi na mowę i zaraz wrażliwi chcemy odpowiadać…” (Dz. 477) A może ta osoba oczekuje od nas tylko wysłuchania – bez komentarza, bez uwag!?

*Bądźmy otwarci i szczerzy. Mówmy o swoich potrzebach i uczuciach w sposób spokojny, nigdy złośliwy czy pretensjonalny.

*Okazujmy empatię. Spróbujmy spojrzeć na sytuację oczami drugiej osoby. Nie oznacza to, że musimy się z nią zgadzać, ale że staramy się zrozumieć jej doświadczenie.

*Szanujmy granice. Każdy ma prawo do własnego czasu i poglądów. Respektowanie granic buduje poczucie bezpieczeństwa. Mówienie typu „ja bym tego nie zrobił/nie zrobiła”, przekłada się na myśl: „wiem lepiej, jestem doskonalszy (-a) od ciebie”…

*Doceniajmy i wyrażajmy wdzięczność. Proste „dziękuję”, „doceniam to, co zrobiłeś” czy szczery komplement wzmacniają więzi.

*Dotrzymujmy słowa. Wiarygodność i konsekwencja budują zaufanie, które jest fundamentem każdej relacji. „Na tobie mogę polegać.”

*Przyznawajmy się do swoich błędów i przepraszajmy. Szczere przeprosiny oraz gotowość do naprawienia sytuacji często wzmacniają relację bardziej niż unikanie odpowiedzialności.

*Pracujmy nad sobą. Rozwijanie umiejętności radzenia sobie z emocjami, cierpliwości i asertywności przekłada się na lepsze kontakty z innymi.

*Najważniejsze jest, aby traktować relacje jako coś, o co dba się regularnie, a nie tylko wtedy, gdy pojawiają się problemy. Małe, konsekwentne gesty życzliwości i zainteresowania zwykle przynoszą lepsze efekty niż pojedyncze duże działania. (Źródło: Dzienniczek św. Faustyny; Jennie Allen „Uwolnij głowę”; Rachel Barr „Zaprzyjaźnij się ze swoim mózgiem”; Mel Robinson „Pozwól im”)

Te myśli oczywiście nie wyczerpują tematu dotyczącego relacji międzyludzkich, ale warto je wziąć pod uwagę.

 

Wpis: 13 lipca godz. 9:55

Zaśpiewajmy razem tę piękną, refleksyjną piosenkę:

 

Szumią łany zboża,
gra wiatr na jeziorze,
śpiewa ptak radośnie
Bogu, co go stworzył.

Refren: Zatrzymaj się na chwilę,
odetchnij pięknem świata.
Zatrzymaj się na chwilę,
zauważ swego brata.
Zatrzymaj się na chwilę,
nad tym, co w sercu kryjesz,
zatrzymaj się na chwilę
i pomyśl, po co żyjesz.

2.Pędzi całe miasto,
zgrzytają tramwaje,
wszystko chcesz uchwycić,
a pustka zostaje.

Refren: Zatrzymaj się na chwilę,
odetchnij pięknem świata.
Zatrzymaj się na chwilę,
zauważ swego brata.
Zatrzymaj się na chwilę,
nad tym co w sercu kryjesz,
zatrzymaj się na chwilę
i pomyśl ,po co żyjesz.

3.Nikt dziś nie ma czasu,
każdy goni szczęście,
na później zostawia
to, co najważniejsze.

Refren: Zatrzymaj się na chwilę,
odetchnij pięknem świata.
Zatrzymaj się na chwilę,
zauważ swego brata.
Zatrzymaj się na chwilę,
nad tym, co w sercu kryjesz,
zatrzymaj się na chwilę
i pomyśl, po co żyjesz.

4. Jedną małą chwilę
zawsze znaleźć możesz,
odejść z gwaru życia,
spojrzeć w serce Boże.

Refren: Zatrzymaj się na chwilę,
odetchnij pięknem świata.
Zatrzymaj się na chwilę,
zauważ swego brata.
Zatrzymaj się na chwilę,
nad tym, co w sercu kryjesz,
zatrzymaj się na chwilę
i pomyśl, po co żyjesz.

 

Wpis: 12 lipca godz. 11:15

Nie zrażajmy się przeciwnościami!

 

Życie człowieka nie jest wolne od cierpienia i trudności. Każdy z nas doświadcza chwil zwątpienia, smutku czy niepowodzeń. Jednak jako ludzie wierzący nie powinniśmy tracić nadziei, ponieważ Bóg jest z nami także w najtrudniejszych momentach.

Pismo Święte przypomina nam, że Bóg nigdy nie opuszcza tych, którzy Mu ufają. Przeciwności mogą być próbą naszej wiary, ale również okazją do duchowego wzrostu. Dzięki nim uczymy się pokory, cierpliwości i jeszcze większego zawierzenia Bogu. Modlitwa oraz zaufanie Bożej Opatrzności dają siłę do pokonywania nawet największych trudności.

Przykładem jest Pan Jezus, który mimo cierpienia i krzyża pozostał wierny woli Ojca. Jego zmartwychwstanie pokazuje, że po cierpieniu przychodzi zwycięstwo, a po ciemności rozbłyska światło. Również wielu świętych doświadczało licznych przeciwności, lecz dzięki wierze nie poddawali się i wytrwali do końca. Taki był św. Ojciec Pio, posądzany o różne niecne sprawy; taka była św. Faustyna, której zazdroszczono bliskości Pana Jezusa i podejrzewano o mistyfikacje… Przykłady można by mnożyć, bo niczyja droga życiowa spośród świętych nie była łatwa.

Dlatego nie zrażajmy się przeciwnościami. Powierzajmy nasze troski Bogu, prośmy Go o siłę i odwagę oraz pamiętajmy, że każda trudność może prowadzić do większego dobra. Z wiarą i nadzieją kroczmy przez życie, ufając słowom Chrystusa: „Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę: Ja zwyciężyłem świat” (J 16,33).

 

Wpis: 11 lipca godz. 9:55

 

Post scriptum do refleksji o wytrwałości

 

Wytrwałość w modlitwie jest siłą serca. To wybór, by stawać przed Bogiem nie tylko wtedy, gdy wszystko układa się pomyślnie, ale również wtedy, gdy życie przynosi trud, zwątpienie i łzy. Prawdziwa modlitwa nie zawsze przynosi natychmiastową odpowiedź. Uczy cierpliwości, pokory i zaufania, które dojrzewa dzień po dniu.

Każda chwila spędzona na modlitwie jest jak zasiane ziarno. Choć na początku nie widać owoców, z czasem wyrasta z niego nadzieja, pokój i wewnętrzna siła. Bóg słyszy każde szczere wołanie, zna nasze pragnienia i widzi to, czego sami często nie dostrzegamy. Jego odpowiedź przychodzi we właściwym czasie i w najlepszy sposób, nawet jeśli jest inna od naszych oczekiwań.

Wytrwałość w modlitwie nie polega na nieustannym powtarzaniu słów, lecz na wiernym trwaniu w obecności Boga. To zaufanie, że nawet w ciszy On działa. To wiara, że żadna modlitwa wypowiedziana z miłością nie jest daremna.

„Nie ustawaj więc w modlitwie. Gdy jesteś szczęśliwy – dziękuj. Gdy jesteś zagubiony – szukaj światła. Gdy jesteś słaby – proś o siłę. A gdy wydaje się, że niebo milczy, pamiętaj, że Bóg nadal jest blisko.” (św. Ojciec Pio) To właśnie wytrwałość sprawia, że wiara staje się mocniejsza, serce dojrzalsze, a dusza odnajduje pokój, którego świat nie jest w stanie dać. „W najmniej spodziewanym momencie Bóg sprawi, że w ciemnościach zaświeci światło.” (św. Ojciec Pio)

 

Wpis: 10 lipca godz. 14:25

O wytrwałości w modlitwie

 

Są takie modlitwy, które rodzą się z wdzięczności, i takie, które wypływają z głębi bólu. Są słowa pełne nadziei i chwile, gdy pozostaje już tylko milczenie. A jednak właśnie wtedy modlitwa nabiera najgłębszego znaczenia. Nie dlatego, że zawsze otrzymujemy natychmiastową odpowiedź, lecz dlatego, że uczymy się ufać Temu, który widzi więcej niż nasze oczy i rozumie więcej niż nasze serce potrafi pojąć.

Wytrwałość w modlitwie nie jest drogą ludzi doskonałych! Jest drogą tych, którzy mimo zmęczenia, wątpliwości i codziennych trosk wciąż odnajdują odwagę, by powiedzieć: „Boże, jestem przy Tobie, ufam.” To ciche, wierne trwanie przy Bogu, nawet wtedy, gdy wydaje się, że niebo milczy. Bo milczenie Boga nie oznacza Jego nieobecności. Często właśnie w ciszy dojrzewają największe łaski.

Każda modlitwa pozostawia ślad. Zmienia serce, uczy pokory, oczyszcza intencje i przypomina, że nie wszystko musi wydarzyć się w naszym czasie. Bóg działa z miłością i mądrością, a Jego odpowiedzi przychodzą wtedy, gdy są dla nas najlepsze. To, co dziś wydaje się czekaniem, jutro może okazać się największym darem.

Dlatego nie przestawajmy się modlić i ufać. Nawet jeśli brakuje słów. Nawet jeśli oczy wypełniają się łzami. Nawet jeśli droga wydaje się długa. Każda chwila powierzona Bogu ma sens, a każda wytrwała modlitwa jest wyrazem wiary, która nie opiera się na tym, co widzialne, lecz na zaufaniu.

Bo wytrwałość w modlitwie przemienia człowieka. Otwiera serce na pokój, którego świat dać nie może, i uczy dostrzegać światło tam, gdzie wcześniej widzieliśmy jedynie ciemność. A tam, gdzie jest wiara podtrzymywana modlitwą, zawsze rodzi się nadzieja.

 

Wpis: 9 lipca godz. 9:25

„Mały Książę” – sentencje różne:

 

*Dla całego świata możesz być nikim, dla kogoś możesz być całym światem.

*Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.

*Narysuj mi baranka.

*Nie przeciągaj pożegnania, bo to męczące. Zdecydowałeś się odejść, to idź.

*Straciłeś dla mnie tyle czasu, że poczułem się ważny.

*Wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, ale niewielu z nich o tym pamięta.

*Dorośli są zakochani w cyfrach.

*Mowa jest źródłem nieporozumień.

*Śmiech jest dla życia jak studnia na pustyni.

*Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

 

Wpis: 8 lipca godz. 12:15

„Mały Książę” – piękne słowa o miłości:

 

*Ludzie z twojej planety hodują pięć tysięcy róż w jednym ogrodzie… i nie znajdują w nich tego, czego szukają… A tymczasem to, czego szukają, może być ukryte w jednej róży.

*Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.

*Kochasz, ponieważ kochasz. Kocha się bez przyczyny.

*Czarowała mnie pięknem i zapachem. Nie powinienem nigdy od niej uciec. Powinienem odnaleźć w niej czułość pod pokrywką małych przebiegłostek”.

*Byłem za młody, aby umieć ją kochać.

*Przyjaźń poznaje się po tym, że nic nie może jej zawieść, a prawdziwą miłość po tym, że nic nie może jej zniszczyć.

*Gdy ktoś kocha różę, której jedyny okaz znajduje się na jednej z milionów gwiazd, wystarczy mu na nie spojrzeć, aby być szczęśliwym. Mówi sobie: na którejś z nich jest moja róża.

*I znowu zmroziło mnie przeczucie czegoś nieodwołalnego. Nie słyszeć więcej jego śmiechu – ta myśl mnie zadręczała. Ten śmiech był dla mnie jak studnia na pustyni.

 

Wpis: 7 lipca godz. 16:55