środa, 18 listopada 2026

Myśli ludzi wielkich i nieco mniejszych

 

„Nigdy nie zostaniesz młodszy niż teraz. Nie marnuj więc czasu, skorzystaj z każdej chwili”. Mark Twain

„Sukces to idący od porażki do porażki bez utraty entuzjazmu”. Winston Churchill

„Czas jest ograniczony, więc nie marnuj go, żyjąc cudzym życiem”. Steve Jobs

„Każdy nowy dzień to nowa szansa na to, by osiągnąć swoje cele”.

„Nie czekaj. Czas nigdy nie będzie właściwy”. Napoleon Hill


„Nie trzeba być wielkim, aby zacząć, lecz trzeba zacząć, aby stać się wielkim”. Zig Ziglar

„Przeszkody nie powinny Cię zatrzymać. Jeśli uderzysz w ścianę, to nie odwracaj się zrezygnowany. Znajdź sposób, żeby się wspiąć, obejść lub przebić”. Michael Jordan

„Nasze życie jest takim, jakim uczyniły je nasze myśli”.
Marek Aureliusz

„Życie jest ciągiem doświadczeń, z których każde czyni nas silniejszymi, mimo że czasem trudno nam to sobie uświadomić”. Henry Ford

„Życie to jak jazda na rowerze. Aby utrzymać równowagę, musisz się poruszać”. Albert Einstein

„W życiu nie chodzi o to, by przetrwać burzę, ale o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu”. Vivian Greene

„Nie odnajdziesz spokoju, unikając życia”.
Virginia Wool

„Jeżeli idziesz przez piekło, nie zatrzymuj się, idź dalej. Wszystko się kiedyś kończy”. Winston Churchill

 

Wpis: 18 listopada godz.10:40

wtorek, 17 listopada 2026

 

Przyjrzyjmy się słowom św. Piotra Chryzologa: „Bóg chce, aby więcej Go miłowano, niż się Go lękano. Prosi Bóg, bo chce być Ojcem bardziej niż Panem".

Pochylmy się nad nimi z wielką uwagą i czułością. Są przecież  życzeniem samego Pana Boga! Ale… czy mamy świadomość, jak wielka i niezwykła jest miłość Boga do człowieka? Bóg nie chce, abyśmy przychodzili do Niego ze strachu, lecz z miłością i ufnością. Pragnie, abyśmy widzieli w Nim przede wszystkim kochającego Ojca, a nie surowego sędziego, którego należy się bać. On nie chce zmuszać nas do posłuszeństwa, ale pragnie, aby nasze serca same zwracały się ku Niemu. Bo – jak czytamy w Psalmie 86:

Ale Tyś, Panie, Bogiem łaski i miłosierdzia, *

do gniewu nieskory, łagodny i bardzo wierny.

Bóg prosi nas o miłość, ponieważ szanuje naszą wolność i nie narzuca nam swojej obecności. Jego miłość jest cierpliwa, wierna i bezwarunkowa. Nawet wtedy, gdy popełniamy błędy, oddalamy się od Niego lub zapominamy o modlitwie, On nie przestaje nas kochać. Czeka na nas z otwartymi ramionami, tak jak ojciec czekał na powrót syna marnotrawnego.

Prawdziwa miłość do Pana Boga powinna się łączyć nierozerwalnie z szacunkiem i wdzięcznością. Powinna być aktem szczerego uczucia a nie źródłem lęku przed karą. Jednym słowem – powinna być bezinteresowna! Bo kiedy naprawdę kochamy Boga, chcemy postępować zgodnie z Jego przykazaniami, ponieważ nie chcemy zranić Tego, który tak bardzo nas kocha.

Warto więc zastanowić się, jaka jest moja i twoja relacja z Bogiem. Czy zwracamy się do Niego tylko wtedy, gdy potrzebujemy Jego pomocy i ratunku, gdy zdaje się nam, że jesteśmy w sytuacji bez wyjścia? Czy szukamy Jego obecności na co dzień? Czy nasza modlitwa jest rozmową z kochającym Ojcem, czy jedynie obowiązkiem? Oczywiście nasza wiara nie wyklucza zanoszenia próśb do Boga, ale nie tylko wtedy mamy Mu okazać swą miłość!

Słowa św. Piotra Chryzologa przypominają nam, że wiara nie powinna opierać się na strachu, ale na miłości, zaufaniu i bliskości. Bóg pragnie być dla nas Ojcem, któremu możemy powierzyć wszystkie sprawy, zarówno swoje radości, jak i trudne problemy. Zatem warto, a nawet trzeba odpowiedzieć na Jego miłość otwartym sercem, ponieważ najpiękniejszą relacją z Bogiem jest ta, która rodzi się z miłości, a nie z lęku.

 

Wpis: 17 listopada godz. 9:15

poniedziałek, 16 listopada 2026

 

„Aby pomóc niektórym cierpiącym umysłom, wystarczy wysłuchać ich historii. Przekonaj zalęknione serce, że znasz ukrytą przyczynę jego lęku, a już będzie w połowie uzdrowione. Jeśli tylko potrafimy przekonać wroga, że nie nosimy w swoim sercu urazy do niego, jego ręka opadnie bezradnie w dół. (…) Wszelka radość ma swoje źródło w dobroci. Lecz aby być naprawdę dobrym, każdy z nas musi widzieć w innych nieśmiertelną duszę, którą należy miłować przez wzgląd na Boga. Wówczas każdy człowiek staje się cenny.” (Fulton Sheen, Droga do szczęścia, s. 132)

 

Wpis: 16 listopada godz. 9:15

niedziela, 15 listopada 2026

 

„Boże, daj mi pogodę ducha, abym godził się z tym, czego zmienić nie mogę, odwagę, abym zmieniał to, co zmienić mogę, i mądrość, abym zawsze potrafił odróżnić jedno od drugiego”. Słowa te znane są  jako modlitwa o pogodę ducha, przypisywana najczęściej Reinholdowi Niebuhrowi. Ale – kimkolwiek jest autor tych słów, mają one niezwykle krzepiącą moc i naprawdę warto się nad nimi pochylić. Nawet nie tylko pochylić, ale pamiętać o nich w życiu.

Uważam, że słowa te zawierają bardzo ważną życiową prawdę. Pogoda ducha pomaga nam zaakceptować trudne chwile, porażki i rzeczy, których nie możemy cofnąć. Nie jest to jednak równoznaczne z poddaniem się i biernym przyjmowaniem tego, co nas spotyka. Wręcz przeciwnie – z odwagą należy spojrzeć na przeciwności losu, walczyć o swoje marzenia, podejmować trudne decyzje i zmieniać to, na co możemy mieć wpływ i co zależy od nas.

Ważne jest także, aby umieć przyznać się do błędów i wyciągać z nich wnioski. Najtrudniejsza bywa jednak mądrość, dzięki której potrafimy rozpoznać, kiedy należy działać, a kiedy zaakceptować sytuację.

Moim zdaniem nie warto tracić sił na zamartwianie się sprawami, na które nie mamy wpływu. Lepiej skupić się na tym, co możemy poprawić w sobie i swoim życiu. Uważam, że gdy nauczymy się łączyć pogodę ducha, odwagę i mądrość, łatwiej będzie nam pokonywać trudności i cieszyć się każdym dniem. Na pewno bardzo pomocna w tymże rozeznawaniu będzie światło Ducha Świętego, o które to światło możemy prosić nieustannie.

 

Wpis: 15 listopada godz. 14:45

sobota, 14 listopada 2026

O źródle radości

 

„Radość, którą daje miłość Boga, pozwala nam patrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy. Jako niegdyś przykuci do ego, przebywaliśmy w ciasnocie czasu i przestrzeni. Teraz, gdy zerwano kajdany, jesteśmy spadkobiercami bezmiaru, którego nie da się opisać.

Największą radość odnajdujemy nie w rzeczach, których kurczowo się uczepiliśmy, ale w tym, co oddajemy;

nie w proszeniu o cokolwiek, ale w dawaniu czegoś;

nie w  tym, co inni mogą zrobić dla nas, ale co my możemy zrobić dla innych.

Radość czerpiemy z dobrego wykorzystywania talentów, które dał nam Pan, z rozkoszy bycia odkupionymi przez naszego Pana i możliwości coraz pełniejszej służby na Jego chwałę.” (Źródło: Fulton Sheen, Droga do radości życia)

 

Wpis: 15 listopada godz. 1415

piątek, 13 listopada 2026

 

Św. Karol de Foucauld napisał: „Módlmy się z prostotą Jezusa, z Jego mocą, Jego umiłowaniem do Boga i człowieka… Bardzo módlmy się za wszystkich, bo wszyscy są «w sercu Jezusa»”. (Duch Jezusa, 108)

Modlitwa jest spotkaniem z Tym, który nas stworzył, kocha i pragnie być obecny w każdej chwili naszego życia. Nie zawsze jednak potrafimy się modlić. Czasem szukamy odpowiednich słów, zastanawiamy się, jak powinna wyglądać nasza modlitwa albo sądzimy, że musi być długa i pełna wzniosłych słów, aby mogła być miła Bogu. Tymczasem Jezus uczy nas modlitwy prostej, szczerej i płynącej z serca. Pokazuje nam, że najważniejsze nie są słowa, lecz miłość, zaufanie i otwartość na obecność Boga.

Modlić się z prostotą oznacza przyjść do Boga takim, jakim jestem. Nie musimy ukrywać przed Nim naszych słabości, lęków, smutków ani wątpliwości. Bóg zna nasze serca i wie, czego potrzebujemy, zanim jeszcze wypowiemy nasze prośby.

Jezus w swojej modlitwie zwracał się do Ojca z całkowitym zaufaniem, a swoją wolę jednoczył z wolą Ojca. Uczył swoją postawą, że modlitwa jest przede wszystkim trwaniem przy Bogu, słuchaniem Go i powierzaniem Mu swojego życia.

Prostota modlitwy rodzi się z serca, które nie potrzebuje udawać ani niczego przed Bogiem ukrywać. Czasami wystarczy powiedzieć: „Jezu, ufam Tobie”, „Jezu, Ty się tym zajmij” albo po prostu pozostać w ciszy przed Jego obliczem. W ciszy możemy usłyszeć głos Boga, który przypomina nam, że jesteśmy kochani i nigdy nie jesteśmy sami.

Nasza modlitwa powinna prowadzić do coraz głębszej więzi z Bogiem. Nie powinna być jedynie prośbą o pomoc w trudnościach, lecz również wyrazem wdzięczności, uwielbienia i miłości. Modląc się, uczymy się dostrzegać Bożą obecność w codzienności, dziękować za otrzymane łaski i przyjmować Jego wolę z ufnością.

Najłatwiej modlić się za osoby bliskie, kochane i życzliwe wobec nas. Trudniej pamiętać o tych, którzy nas zranili, zawiedli lub których trudno nam zrozumieć. Jezus uczy nas modlić się także za nieprzyjaciół, za ludzi zagubionych, samotnych, cierpiących i oddalonych od Boga.

W sercu Jezusa jest miejsce zarówno dla tych, którzy żyją blisko Niego, jak i dla tych, którzy jeszcze Go nie poznali lub odwrócili się od Jego miłości.

Warto każdego dnia powracać do prostoty modlitwy Jezusa. Nie musimy zaczynać od wielkich postanowień. Możemy ofiarować Bogu kilka chwil porannej ciszy, krótką modlitwę w czasie pracy, akt wdzięczności za otrzymane dobro lub pamięć o człowieku, którego spotkaliśmy. Możemy także wieczorem spojrzeć na miniony dzień i zapytać siebie, czy w naszych słowach i czynach było miejsce na miłość. Ważne, aby nasza modlitwa była szczera i prowadziła nas coraz bliżej Boga oraz drugiego człowieka.

Wezwanie Karola de Foucauld do modlitwy z prostotą Jezusa, jest więc  zaproszeniem do głębokiej przemiany serca. Jezus pokazuje nam, że prawdziwa modlitwa wyrasta z zaufania Ojcu, czerpie siłę z Jego obecności i owocuje miłością wobec wszystkich ludzi. (Na podstawie „Przewodnika duchowego” ks. Józefa Pierzchalskiego)

 

Wpis: 13 listopada godz. 12:26

czwartek, 12 listopada 2026

Chowam ich w serdecznej pamięci...

 

Listopadowa aura nas nie rozpieszcza… Życie snuje się sennie pośród opadających liści, mgła przysłania uroki świata… To szczególny czas nostalgii, czas wspomnień minionych lat i ludzi, którzy odeszli, a byli tak bliscy sercu.

W mojej pamięci wciąż ożywa mała ojczyzna, jaką były rodzinne Pniewy. Ileż radosnych chwil, ile wiosny w sercu… O rodzicach, dziadkach i braciach pisałam już wiele razy. Dzisiaj wspomnę zasłużonych pniewiaków. Pamiętam, jak zasiadali wokół dużego stołu na imieninach mojego ojca: p. Leonard Bogajewicz, postać niezwykle barwna i znana w Pniewach, p. Sobkowski, p. Przewoźny, p. Śramkiewicz, p. Raczkowski, p. Malinowski, p. Frąckowiak, p. Snadny… Pamiętam ich wszystkich – wspaniałych ludzi, całym sercem oddanych Pniewom, szczerze zaangażowanych w życie religijne i kulturalne miasta. Co kilka lat ktoś odchodził i w końcu stół opustoszał.  Wszystkich łączyła miłość Boga i Ojczyzny. Każdy z nich wpisał się w sposób szczególny w historię Pniew. Niech pamięć o nich trwa.

Wszystkim pniewiakom, którzy odeszli, a których bardzo dobrze pamiętam i serdecznie wspominam, dedykuję wiersz mojego śp. brata Mariana…

Odeszliście za szybko,

zostały tylko pytania,

których nikt już nie zada!

Zostały puste fotele,

kawy niedopite,

obrączki rozbite,

książki nieprzeczytane,

papucie rozdeptane

i szlafrok rzucony niedbale…

Niedosyt nieprzegadanych nocy

i nigdy nierozwiązanych problemów…

Znowu spóźniliśmy się schwytać

Odchodzący czas…

 

 

Wpis: 12 listopada godz. 13:15