Dzisiaj cała Polska żyje strasznym wydarzeniem – zamachem w Krakowie. Listopadowa aura pogłębia smutny, żałobny nastrój.

Wczoraj z niedowierzaniem i przerażeniem przyjęliśmy wiadomości o tym tragicznym zdarzeniu. Nikt nie spodziewał się, że dojdzie do tak dramatycznej sytuacji. W jednej chwili nasz spokój zamienił się w strach, niepewność i rozpacz. Z niepokojem śledziliśmy najnowsze informacje, czekając na kolejne wiadomości. W takiej chwili szczególnie mocno odczuwamy, jak kruche i cenne jest ludzkie życie. Myślami jesteśmy z poszkodowanymi oraz ich rodzinami, które przeżywają teraz niezwykle trudne chwile.

Kraków, zwykle pełen życia i turystów, dziś kojarzy się przede wszystkim ze smutkiem i niepokojem. Mimo że sytuacja została opanowana, a osoby poszkodowane otoczone pomocą, trudno pozbierać myśli. To trudny czas – czas  refleksji, zadumy i jedności.

 

Wpis: 8 listopada godz. 16:05

 

„Ksiądz Dolindo żywił szczególną cześć dla dusz czyśćcowych i zalecał swoim dzieciom duchowym, aby dokonywały aktu heroicznego za dusze w czyśćcu. Akt heroiczny polega na
zawierzeniu w ręce Maryi wszystkich dobrych uczynków, również tych, które inni dokonują dla nas, przed naszą śmiercią i po niej, na rzecz dusz przebywających w czyśćcu.

Papież Pius IX w swoim dekrecie z 20 listopada 1854 roku polecał ten akt wszystkim wiernym i przyznał za niego szczególne odpusty. Wszystkie odpusty otrzymywane przez wiernych przynoszą korzyść duszom w czyśćcu, bez potrzeby wyrażania szczególnej intencji. Mocą tego aktu wszystkie
nasze dobre uczynki, wszystkie cierpienia, udręki, wewnętrzne akty, niczym wielka niewyczerpana rzeka
płyną ku duszom czyśćcowym. Można więc słusznie stwierdzić, że akt heroiczny jest doskonałym
uczynkiem miłosierdzia, najbardziej pożytecznym aktem miłości.” (Źródło: Któż jak Bóg)

 

Wpis: 7 listopada godz. 12:50

 

„Bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, pełni braterskiej miłości, miłosierni, pokorni. Nie oddawajcie złem za zło ani złorzeczeniem za złorzeczenie. Przeciwnie zaś, błogosławcie. Do tego bowiem jesteście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.” (Z Pierwszego Listu św. Piotra (1 P 3, 8–9)

 

Wpis:6 listopada godz. 9:28

Pytania zadane Życiu ciągle aktualne

 

Dokąd tak biegniesz?

Dokąd tak pędzisz?

Życie naszych minionych i obecnych lat…

Czy się nie boisz,

że w tym pośpiechu

zgubisz, co cenne,

co ważne i piękne?

I że nie zdążysz

zachwycić się wiosną,

zachwycić się latem?

I że jesieni nie dostrzeżesz uroków?

Że nie usłyszysz śpiewu słowika,

co przy blasku księżyca śpiewa tak pięknie i gra?

Czy się nie boisz,

że tak wiele stracisz…

Że nie odkryjesz swoich powabów,

co urzekają każdego dnia?

Że cię ominie tyle pięknych spraw…

Że nie doświadczysz radości istnienia?

Że nie dostrzeżesz obok człowieka,

a w nim Chrystusa,

co na miłość czeka.

Zatrzymaj się, ŻYCIE! Zwolnij!

Zachwyć się pięknem świata!

Podaruj sobie chwilę wytchnienia

i raduj się każdą chwilą!

Uwielbiaj Boga

i dziękuj za wielkie dzieło Stworzenia!

 

Wpis: 5 listopada godz. 13:30

 

„Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, wszystko jest na swoim miejscu” — mówi św. Augustyn.

Te słowa niosą ponadczasowe przesłanie. Cóż znaczą dla każdego z nas? Jeżeli postawimy Boga na pierwszym miejscu, to znaczy będziemy żyć według Jego przykazań, to stanie się On dla nas drogowskazem, pomoże nam dokonywać właściwych wyborów, odnajdywać sens nawet w trudnych doświadczeniach, budować dobre relacje z każdym człowiekiem, lepiej go zrozumieć… Można wyliczyć jeszcze wiele konsekwencji, ale te wydają mi się najważniejsze.

Postawienie Boga na pierwszym miejscu oznacza kierowanie się w życiu miłością, prawdą i dobrem. Nie chodzi jedynie o modlitwę czy uczestnictwo w nabożeństwach, ale również o codzienne postępowanie zgodne z wyznawanymi wartościami. Człowiek, który stara się żyć według przykazań, uczy się przebaczać, pomagać potrzebującym i szanować innych. Dzięki temu nasze życie staje się bardziej uporządkowane, ponieważ podejmowane decyzje wynikają z jasno określonych zasad. Nawet w trudnych sytuacjach wiara może być źródłem nadziei i siły.

Stawianie Boga na pierwszym miejscu nie oznacza życia pozbawionego problemów, lecz życie oparte na wartościach, które pozwalają zachować wewnętrzną równowagę i szacunek dla siebie samego.

Osoba, która stawia Boga na pierwszym miejscu, powinna dostrzegać potrzeby innych, okazywać im współczucie i nie kierować się wyłącznie własnymi korzyściami. Takie podejście pomaga budować trwałe relacje oparte na zaufaniu i wzajemnej życzliwości.

Wiara nie zawsze sprawia, że trudności znikają, ale pomaga je przetrwać i nadać im głębszy sens. Człowiek wierzący może odnaleźć siłę w modlitwie, wsparciu wspólnoty oraz przekonaniu, że nie jest sam. Dzięki temu łatwiej mu zachować nadzieję i nie poddawać się w obliczu przeciwności.

 

Wpis: 4 listopada godz. 12:10

Śpieszmy z pomocą duszom czyśćcowym!

 

Trwamy w oktawie uroczystości Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego. Jest to szczególny czas pamięci o naszych zmarłych. Jestem pod wielkim wrażeniem książek o duszach czyśćcowych, w których tak wiele pisze się o ich cierpieniach, ale przede wszystkim o tym, jak możemy im pomóc. W tradycji Kościoła katolickiego istnieje wiele sposobów niesienia im pomocy.

Oto kilka najważniejszych sposobów pomagania duszom czyśćcowym:

1. Ofiarowanie Mszy Świętej. (indywidualnej lub wieczystych)

2. Odmawianie Koronki do Miłosierdzia Bożego

3. Różaniec za zmarłych

4. Uzyskiwanie odpustów za zmarłych

Kościół pozwala ofiarować odpust zupełny za osobę zmarłą – pod zwykłymi warunkami: spowiedź, Komunia św., modlitwy w intencjach Ojca Świętego (Ojcze nas, Zdrowaś Maryjo, Wierzę w Boga, Chwała Ojcu…) Wykluczenie przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

5. Ofiarowanie własnych cierpień i trudności

6. Odwiedzanie cmentarza

Modlitwa przy grobach, szczególnie w listopadzie, jest wyrazem pamięci i miłości. W określonych dniach (1 – 8 listopada) można również uzyskać odpust zupełny za zmarłych, po spełnieniu wymaganych warunków.

Modlitwa za dusze czyśćcowe:

„Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen”

 

Wpis: 3 listopada godz. 10:10

Moi śp. uczniowie

 

Pamiętam ich dokładnie – zarówno z imienia, jak i nazwiska; widzę siedzących w ławkach, żywo dyskutujących na lekcjach języka polskiego… Widzę uśmiechnięte, łobuzerskie buzie, które potrafiły rozbroić największy smutek nauczyciela.  Pamiętam niesforne sylwetki, które w żaden sposób nie chciały się wpisać w ramy szkolnych wymogów i nieraz spędzały sen z oczu.

Ilu z nich odeszło! Jest ich już potężna „armia”, która stanęła na progach wieczności! Bogdan, Romek, Maryś, Marek, Paweł, Hirek, Zbyszek, Staszek, Rafał, Tomek, Zosia, Genek, Agnieszka, Róża, Bożenka… Jakże chciałoby się cofnąć czas, porozmawiać, razem przeprowadzić lekcję jubileuszową, na której pani była uczniem, a wybrany uczeń – nauczycielem! Jakże chciałoby się posłuchać recytacji Koncertu Wojskiego czy Jankiela lub Zachodu słońca w Waszym wykonaniu!

Posłuchać argumentów przeciw wybranej lekturze…

Poczytać fragment ulubionej książki, przy której płakałam razem z Wami…

Zabawić się w inscenizację sądu nad Jackiem Soplicą czy inną postacią literacką…

Zrobić kolejną Szopkę Noworoczną i pękać ze śmiechu...

Poddać się surowej ocenie w myśl pouczeń Janusza Korczaka…

Jakże chciałoby się!

Modlę się za Was wszystkich… Wieczny odpoczynek racz im dać Panie!

Do zobaczenia w niebie, Kochani!

 

Wpis: 2 listopada, Dzień Zaduszny, godz. 9:43