Maj rozpoczął się wyjątkowo pięknie! Radośnie i   uroczyście! Kwitną drzewa, szczególny zachwyt budzą jabłonie obsypane białym kwieciem, wszędzie rozlega się śpiew ptaków. Wtórują naszym sercom przepełnionym miłością ku Najświętszej Panience.

Tej miłości nic nie może ostudzić ani przyćmić!  Wpatrując się w piękne oblicze naszej niebieskiej Matki, odczytujemy Jej miłość i troskę oraz nieustanną gotowość niesienia pomocy.

Wielkim czcicielem Maryi był św. Ojciec Pio; nazywał Ją najukochańszą Mateczką.

Maryja obdarzyła Ojca Pio wielkimi przywilejami, „czyniąc go w najwyższym stopniu Maryjnym i Chrystusowym.

Pośredniczka wszelkich łask to jeden z niezliczonych tytułów nadanych Matce Bożej. Śmiało można powiedzieć, że imię Ojca Pio złączone jest nierozdzielnie z czułym nazywaniem Maryi „Mateczką”. Jego synowskie oddanie się Matce Bożej od dziecka wyrażało się w niezwykły sposób. Wiadomo, że aż do czasu swojej świętej śmierci pielęgnował tkliwą pamięć o Matce Bożej Wolności, Patronce Pietrelciny, miasta jego urodzenia.” (ojciec.pio.zgora.pl)

Umierając, pozostawił nam niezwykły testament: „Kochajcie Maryję, naszą Matkę i czyńcie wszystko, by Ją kochano. Zawsze odmawiajcie Różaniec, róbcie to tak często, jak tylko jest to możliwe.”

 

Wpis: 3 maja godz. 18:30

W uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

 

Jakże Cię nie wysławiać,

Panienko Najświętsza,

Majowa Jutrzenko!

Pełna świetlistego blasku

Święta Boża Rodzicielko!

Bądź pozdrowiona, Polski Królowo,

Ukochana Matko!

Sławią Cię pieśni…

Sławią piękne wiersze…

Sławią chóry ptaków i aniołów…

Sławi Cię świat cały!

Wielbi moja Ojczyzna Polska!

Nasza Królowo,

ale nade wszystko – Matko!

 

Dziękuję, że jesteś

zawsze, kiedy proszę.

Ale i wtedy, gdy zapominam.

Nigdy mnie nie opuszczasz,

nigdy nie potępiasz.

Nigdy nie gardzisz mą ludzką małością.

Zawsze bliska, zawsze kochająca,

pobłażliwa dla błędów,

wyrozumiała dla upadków…

Podnosisz, podajesz rękę

i patrzysz zawsze z taką miłością!

Dziękuję za Twą codzienną obecność!

Dziękuje za Różaniec!

Dziękuję za troskę, za opiekę,

pomoc w trudach i smutkach…

Dziękuję za Twój uśmiech,

który opromienia me życie

i czyni je piękniejszym!

Bądź zawsze, nigdy nie opuszczaj!

I znowu zeszła z niebieskich przestworzy

Najświętsza Panienka

Matka Ukochana…

W blasku wiosennych promieni

stanęła pośród swych dzieci

na przeźmierowskiej ziemi.

Uśmiecha się serdecznie,

wyciąga kochające matczyne ręce

i znów z troską pyta:

– Jak się macie, dzieci? Jak się macie?

Ileż widzę smutku, ile łez na twarzach!

Ile udręki, ile zatroskania

o byt codzienny, o siłę przetrwania…

Zapraszam wszystkich, zapraszam serdecznie:

Przyjdź, u stóp ołtarza na ciebie czekam.

Przyjdź, nie ociągaj się i nie zwlekaj!

Przyjmij w prezencie ten różaniec święty!

Uklęknij wraz z kapłanem

przed Najświętszym Sakramentem

i proś Boga o pokój dla całego świata,

o miłość, co nawet wrogów potrafi zbratać,

o nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone,

o ufność, bo słyszę twe prośby uniżone.

Nie płacz, matko strapiona, przybędę ci z pomocą!

Rozumiem twe troski, jak nikt inny na świecie,

tulę do matczynego serca, jestem Matką przecież!

Nie smuć się i ty, młody człowieku!

Wiedz, że i na ciebie z miłością tu czekam!

Niech czyste myśli będą ci ozdobą.

Pamiętaj: w trudnych chwilach zawsze jestem z Tobą!

Pamiętaj o tym, każdy człowieku,

Kimkolwiek jesteś – czy wiele znaczysz na świecie Bożym,

Czy też zwyczajnym, pokornym, co o życie się trwożysz!

Nie ma to dla Matki Boga żadnego znaczenia!!!

Kocham was wszystkich, zawsze szukaj u mnie schronienia!

 

Warto posłuchać!

 

„Kiedy przeżywasz strapienie, nie dokonuj nigdy zmian. Trzymaj się mocno postanowień, jakie uczyniłeś w dniu poprzedzającym strapienie lub decyzji, jaką podjąłeś podczas poprzedniego pocieszenia. W czasie pocieszenia bowiem prowadzi cię duch dobry, w strapieniu natomiast prowadzi cię duch zły poprzez swe rady, które uniemożliwiają ci wybranie właściwej drogi. (…)

Strapienie wzburza cię i nie wiesz, gdzie masz iść. Nie idź za swoimi impulsami. Zatrzymaj się! Zaufaj Panu i trwaj w rozwiązaniu podjętym w czasie doznawania pocieszenia. Ciemność i lęk sprawiłyby, że popadłbyś w zło, którego się boisz.

W strapieniu strzeż się fatalizmu. (…) Jeśli jesteś wystraszony, natychmiast podejmij heroiczną decyzję ucieczki.  jeśli jesteś wściekły, natychmiast podejmij decyzję walki. Jeśli brak ci odwagi, natychmiast zaniechaj. Jeśli jesteś zmęczony, natychmiast podejmij decyzję, aby odpocząć. (…)

Zazwyczaj decyzje podejmowane są w strapieniu, zawsze okazują się błędne, ponieważ zostały podyktowane przez nieprzyjaciela. On, gdy jesteś na fałszywej drodze, popycha cię naprzód, nęcąc złudnymi perspektywami i nie pozwala ci zawrócić, strasząc cię „konsekwencjami”, obawą przed oceną innych, lękiem przed tym, co będzie potem.

Jeśli jesteś natomiast na właściwej drodze, każe ci się wycofać, budząc obawy wobec rozlicznych wątpliwości, nieuzasadnionych niepewności, lęki przed przyszłością, obawy przed nieznanym.(…)

W każdym bądź razie, gdy panuje mgła, nie zmieniaj drogi. Trzymaj się mocno tego, co dostrzegłeś w świetle słońca i nie porzucaj drogi z powodu zniechęcenia. (…)

Kiedy odczuwasz oschłości w czasie modlitwy, masz wiele roztargnień i modlisz się bez ochoty (…), jeśli przychodzi myśl o  zaniechaniu modlitwy (…), nie rezygnuj z niej. Ofiaruj Panu tę sytuację i módl się tylko minutę dłużej. Zobaczysz pozytywne tego skutki.” (Silvano Fausti, Sztuka rozeznawania i podejmowania decyzji, s. 97 – 99)

 

Wpis: 30 kwietnia godz. 12:35

Tajemnica mądrości

 

„Cała mądrość od Boga pochodzi,
jest z Nim na wieki.
Piasek morski, krople deszczu
i dni wieczności któż może policzyć?
Wysokość nieba, szerokość ziemi,
przepaść i mądrość któż potrafi zbadać?
Jako pierwsza przed wszystkim

stworzona została mądrość,
rozum roztropności od wieków1.
Korzeń mądrości komuż się objawił,
a dzieła jej wszechstronnej umiejętności któż poznał?
Jest Jeden mądry, co bardzo lękiem przejmuje,
siedzący na swym tronie.
To Pan ją stworzył,
przejrzał, policzył
i wylał na wszystkie swe dzieła,
na wszystkie stworzenia według swego daru,
a tych, co Go miłują, hojnie nią wyposażył.”

(STARY TESTAMENT, Mądrość Syracha)

Czy Bóg wysłuchuje wszystkich modlitw?

 

„Modlitwa wiąże się z wiarą, ugruntowaną na ufności, wierności i wytrwałości. Modlitwa sama w sobie przynosi owoce. Jezus zachęca, by trwać w modlitwie mimo wszystko. Sam fakt, że że szukamy oparcia w Bogu, owocuje pokojem, otwartością, gotowością przyjęcia Jego darów. Modlitwa jest skuteczna sama w sobie. Wielu ludziom daje siłę, odwagę i pociechę, dzięki czemu mogą znieść cierpienia, które niesie życie.

Każda modlitwa przynosi właściwą sobie łaskę, a Bóg obdarza nas zawsze taką modlitwą, jakiej właśnie potrzebujemy. Nie ma złych modlitw. Tylko czy Bóg wysłucha każdej? Tak. Na swój sposób i w swoim czasie.  Nie oznacza to jednak, ze cuda i uzdrowienia będą na porządku dziennym. W tej kwestii Kościół zachowuje szczególną powściągliwość. (…)

Pascal mówił, że „cud jest wystarczająco jasny dla tych, którzy chcą wierzyć, i wystarczająco zaciemniony dla tych, którzy nie chcą wierzyć”.

Bóg uzdrawia za pośrednictwem swoich świętych lub świadków. Jeśli jednak prosisz Boga o uzdrowienie lub jakąś inną łaskę, a jej nie otrzymujesz, to nie obwiniaj się. Nie oznacza to, że jesteś dzieckiem gorszego Boga ani że Bóg kocha cię mniej niż innych. Bóg nie wydziela swej miłości, ale ją pomnaża. On wie lepiej, co dla ciebie jest najlepsze, i chce, abyś Go szukał i abyś Go odnalazł i przyjął. (…)

My mamy jedynie powierzać się Bożemu Miłosierdziu w ufnej i żarliwej modlitwie, bowiem Bóg nie chce działać bez naszego udziału.” (Jacues Gauthier, Modlitwa chrześcijańska, s. 130 – 133.

 

Wpis: 28 kwietnia godz. 13:15

 

W duszy zjednoczonej z Bogiem jest nieustanna wiosna. (św. Jan Maria Vianney)

 

Wpis: 27 kwietnia godz. 14:17