Jak pokonać kryzys

 

"Kryzys rozpoczyna się wstrząsem. Zaistniała sytuacja zabiera dotychczasową równowagę i wydaje się nie dawać żadnej alternatywy. Milczy własna mądrość człowieka; milczą bliscy, jak przyjaciele Hioba; milczeć zdaje się i sam Ojciec.

Jego milczenie nie jest jednak dowodem nieobecności. (…)

Żywioły pytań, które przewalają się w tobie, nie objawią ci Ojca. Dopiero gdy przeminą i ustąpią miejsca ciszy, możliwe staje się spotkanie. Stawanie się milczącym, wchodzenie w milczenie jest naturalną reakcją, pojawiającą się spontanicznie, bez twojej woli. Gdy przebrzmią pytania, na które nie znalazłeś odpowiedzi, rodzi się w tobie przestrzeń milczenia. (…)

Poczucie zagubienia i natłoku pytań trzeba cierpliwie przeczekać, jak Eliasz przeczekał kolejne żywioły. Nie wolno wówczas podejmować żadnych istotnych decyzji prowadzących do zmian. Pamiętajmy, że czas kryzysu jest czasem głębokiego odczucia własnej nędzy oraz czasem szczególnie intensywnego działania szatana. Pragnie on przerazić cię prawdą o twojej słabości i utrwalić w postawie rezygnacji. Łatwiej mu to wówczas przyjdzie niż kiedykolwiek indziej. Nakłania zatem do wycofania się z podjętych wcześniej postanowień,  mówiąc, że nie mają szans realizacji. (…)

W natłoku pytań szatan chce przemycić do twojego serca myśl o Ojcu jako twoim rywalu, który jest ci przeciwny, który nie chce twojego szczęścia, który nie pozwala realizować ci własnej wolności. Tak przedstawił Go pierwszym ludziom w Raju. Zniszczył nić zaufania stworzenia do Stwórcy. Od tamtej chwili zaufanie jest prawdziwym trudem.

Żywioł pytań, (…) stawia ci przed oczy prawdę o tym, jak bardzo jesteś jeszcze przywiązany do własnej perspektywy widzenia, jak bardzo jesteś skoncentrowany na sobie, a nie na przewidującej mądrości Ojca. Tylko trudne momenty życia mogą odkryć ci tę prawdę. Upokorzenia, cierpienia, zmęczenie, jakiekolwiek zakwestionowanie przez innych – to wszystko pomaga ci poznać siebie. Na­wet drobne przykrości ujawniają skryty bunt, uświadamiając, jak trudno ci zgodzić się na coś, co uderza w twoje życie, co burzy plany i zamiary. Bardzo cierpimy, jeśli nie spełnia się to, co sami dla siebie wymarzyliśmy i zaplanowaliśmy. Święty Ignacy z Loyoli daje jeszcze jedną dobrą radę na ten burzliwy okres kryzysu. „Ten kogo ogarnęło strapienie niech trwa w cierpliwości, która jest przeciwna udrękom, jakie na niego przyszły i niech myśli, że wkrótce go ogarnie pociecha”. Święty chce, byś uświadomił sobie czasowość doświadczenia kryzysu i sięgnął po najważniejszy dostępny ci oręż – cierpliwość. Kłamliwe działanie szatana zmierza do wmówienia ci, że stan ten będzie trwał bardzo długo lub że nie będzie miał końca. Łatwo jest poddać się takiej sugestii. Tymczasem doświadczenie kryzysu przychodzi i odchodzi, tak jak przychodzi i odchodzi zima. Po zimie Ojciec zawsze daje wiosnę pocieszenia." Cdn. ( Źródło: karmel.pl

 

Wpis: 9 czerwca godz. 10:40

Modlitwa w moim życiu

 

Jakiś czas temu poproszono mnie, abym napisała o modlitwie w moim życiu i podzieliła się swoim doświadczeniem w tej sprawie. Spróbuję, chociaż nie wszystko jest „na sprzedaż”, są bowiem takie zakamarki duszy, które pragniemy zachować wyłącznie dla siebie.

Zacznę od tego, że modlitwa odgrywa bardzo ważną rolę w moim życiu codziennym. Jest dla mnie chwilą wyciszenia, rozmowy z Bogiem oraz źródłem siły i nadziei. Dzięki modlitwie wiem, że nigdy nie jestem sama, nawet w trudnych momentach życia. Nie traktuję jej jako obowiązku, lecz jako spotkanie z Panem Jezusem, który zawsze mnie słucha.

A jak to wygląda od początku? Każdy dzień rozpoczynam znakiem Krzyża świętego, dziękuję za szczęśliwie przeżytą noc i proszę o kolejny dobry dzień, o błogosławieństwo dla mnie oraz mojej rodziny. Ogarniam dobrymi myślami nie tylko bliskich i przyjaciół, ale i wrogów.

Powierzając Jezusowi kolejny dzień życia, mam pewność, że Jego święta obecność będzie mi towarzyszyć przez kolejne godziny aż do schyłku dnia.

Modlitwa daje mi poczucie bezpieczeństwa. Oddaję z ufnością Bogu swoje troski i pragnienia, proszę o pomoc w rozwiązaniu trudnych spraw. Dodaję, że zawsze zgodnie z wolą Bożą. Wielokrotnie przekonałam się, że właśnie w zgodzie na wolę Bożą tkwi najlepsze rozwiązanie życiowych spraw.

I co dalej? Pominę szczegóły, które obnażyłyby zbyt mocno intymność mojej modlitwy, dodam tylko, że w każdy mój dzień wpisana jest Msza święta oraz Różaniec. To bardzo pomaga. W czym? We wszystkim, co robię, myślę i czuję!

 Wieczorem dziękuję Bogu za dobro, które mnie spotkało, ale także za porażki, które uczą pokory i życia w świadomości, że jestem ułomnym człowiekiem i sama z siebie nic nie potrafię.

Modlitwa uczy mnie również zaufania, że nawet jeśli nie wszystko dzieje się po mojej myśli, Bóg zawsze wie, co jest dla mnie najlepsze.

Modlitwa to nie tylko prośba o pomoc. Bardziej dziękuję niż proszę. Wyrażam wdzięczność za każdy dzień, za wszystkie dobre chwile. Dzięki temu bardziej doceniam to, co mam, i uczę się dostrzegać dobro wokół siebie. Modlitwa pomaga mi także przebaczać. To  trudne – zwłaszcza wobec ludzi, którzy nas krzywdzą, ale z pomocą Bożą możliwe.

Uważam, że modlitwa jest bardzo potrzebna każdemu z nas, pomaga odnaleźć sens życia i budować wewnętrzny pokój. Modlitwa jest dla mnie niezwykle ważna! Jest wartością bezcenną!

Ps. Mam pełną świadomość, że nie napisałam niczego odkrywczego, bo zapewne wielu z Was bardzo podobnie przeżywa spotkanie z Jezusem w modlitwie. Ale to dobrze, że jest nas wielu, bo w ten sposób oddajemy hołd Najwyższemu!

 

Wpis: 8 czerwca godz. 9:30

Inne refleksje o ciszy wewnętrznej

 

Wewnętrzny spokój jest bardzo ważny w relacjach z ludźmi. W spokoju  łatwiej można okazać cierpliwość, dobroć i zrozumienie dla błędów innych ludzi; słuchać innych oraz szanować ich uczucia.

Słuchać drugiego człowieka – to wielka, godna podziwu umiejętność! Jakże trudna, ale jak bardzo dziś potrzebna, gdy ludzi przytłacza wiele spraw, z którymi sobie nie radzą. I pragną się nimi podzielić. Nie chodzi o to, aby radzić, ale po prostu wysłuchać.

Rodzi się nieodparcie pytanie, jak odnaleźć ciszę. Doskonałym nauczycielem w tej materii jest św. Faustyna, która – sama będąc wzorem istoty skupionej i wyciszonej - wiele razy podkreśla wielką wartość wewnętrznego spokoju (i ładu!) w swoim „Dzienniczku”: „Cierpliwość, modlitwa i milczenie wzmacniają duszę. Są chwile, w których dusza powinna milczeć. (…) Wtedy trzyma się całą siłą Boga, w takich chwilach żyje wyłącznie wiarą.”

Gdzie odnaleźć ciszę wewnętrzną? Możliwości jest wiele. Na pewno w modlitwie, która jest przecież niczym innym, jak rozmową z Bogiem. Także kontakt z przyrodą daje nam chwile wytchnienia, a co za tym idzie – wewnętrzną ciszę, kojącą skołatane nerwy.

 Także muzyka! Śp. pan Jerzy Waldorff akcentował niezaprzeczalną wartość muzyki w relacjach międzyludzkich. Często podkreślał, że muzyka łagodzi obyczaje.

Ciszy wewnętrznej na pewno sprzyja chwila samotności. Spacer po lesie, chwila refleksji czy ufna rozmowa z Bogiem mogą przynieść ukojenie i pomóc w uporządkowaniu myśli. I – co bardzo ważne! - w ciszy człowiek może lepiej usłyszeć własne sumienie oraz zastanowić się nad tym, co naprawdę liczy się w życiu. To właśnie wtedy rodzą się dobre decyzje, mądre przemyślenia i prawdziwa radość.

Człowiek, który potrafi się wyciszyć, łatwiej dostrzega obecność Boga i głębiej przeżywa modlitwę. W ciszy można odnaleźć odpowiedzi na trudne pytania oraz poczuć pokój, którego często brakuje w codziennym zabieganiu.

Cisza wewnętrzna zatem jest wielką wartością w życiu człowieka. Uważam, że każdy człowiek powinien znaleźć w swoim życiu czas na wyciszenie, ponieważ właśnie wtedy można odnaleźć pokój serca i prawdziwy sens życia.

 

Wpis: 7 czerwca godz. 12:25

Wartość ciszy

 

O ciszy pisałam wielokrotnie… Ten temat wydaje mi się ciągle aktualny, bowiem współczesny człowiek często żyje w pośpiechu i hałasie. Każdego dnia atakuje nas mnóstwo informacji, płynących natrętnie z różnych mediów. Coraz trudniej znaleźć chwilę ciszy i zastanowić się nad sobą, nad swoim życiem.

O jaką to ciszę chodzi? Głównie o ciszę wewnętrzną. Jej wartość jest nie do przecenienia! Pozwala mi (i każdemu człowiekowi) nie tylko odpocząć, ale i lepiej zrozumieć samego siebie, zastanowić się nad sobą, swoimi wyborami życiowymi, relacją z drugim człowiekiem…

Pragnę podkreślić, że cisza wewnętrzna - to nie jedynie brak hałasu. To coś znacznie głębszego! To stan ducha, w którym człowiek odzyskuje  równowagę, spokój i harmonię.

Myślę, że można nawet pójść dalej w tym rozważaniu… Osoba, która potrafi zachować ciszę wewnętrzną, nie ulega łatwo złości, złym nastrojom czy panice, ma dystans wobec narastających problemów.

Ta cisza daje człowiekowi siłę do pokonywania trudności oraz spokojnego  podejmowania życiowych decyzji. Taka cisza – to rodzaj azylu, to schronienie. Cdn. …

 

Wpis: 6 czerwca godz. 10:20

O moim przyjacielu Jezusie

 

Jakże ubogie byłoby życie,

jakże bezbarwne i smutne,

jak monotonne,

gdyby ON nie był wpisany

w moją codzienność,

w każdą chwilę dnia,

w moje myśli, uczucia,

we wszystko, co robię!

On jest!

Niesie nadzieję, pociesza, chroni,

jest niezawodnym Przyjacielem, Bratem,

moją Miłością największą!

Jest zawsze!

Jest w drugim człowieku -

może nie zawsze pięknym,

może zagubionym,

może chorym, który potrzebuje pomocy,

może w tym, który cierpi…

A także i w tym, co okazuje mi wrogość!

Jezus uśmiecha się do mnie,

uśmiechem rozjaśnia każdy dzień.

I pewnie zapytasz, czy nie za dużo o Nim?

Nie, zapewniam Cię!

Bo wszystko Mu zawdzięczam!

I radości, i smutki, które bierze na swe barki,

i ogrom łask niezasłużonych,

i przyjazne myśli;

i samo dobro, którego zliczyć nie umiem!

Jakże więc o Nim nie pisać?!

Jakże nie głosić Jego chwały?!  

 Wystarczy tylko poprosić,

aby stał się i Twoim Przyjacielem.

Na pewno Cię usłyszy

i… nie odmówi swojej miłości!

 

Wpis: 5 czerwca godz. 12:10

 

Boże Ciało - jedna z najpiękniejszych i najbardziej uroczystych tradycji naszego Kościoła. W tym wyjątkowym dniu gromadzimy się i łączymy w procesji, aby publicznie wyznać swoją wiarę w żywą obecność Pana Jezusa w  Najświętszym Sakramencie.

Procesja eucharystyczna, prowadząca ulicami miast i wsi do czterech ołtarzy, jest symbolem wędrówki Chrystusa pośród swojego ludu. Ozdobione kwiatami drogi, śpiew religijnych pieśni oraz wspólna modlitwa tworzą atmosferę skupienia, radości i duchowej jedności.

Uroczystość Bożego Ciała przypomina, że Eucharystia jest źródłem siły, miłości i nadziei dla każdego człowieka. To dzień szczególnego dziękczynienia za dar obecności Chrystusa, który nieustannie towarzyszy nam w codziennym życiu, umacnia naszą wiarę i prowadzi drogą dobra.

Niech Boże Ciało będzie dla nas czasem refleksji, pokoju serca oraz umocnienia więzi z Bogiem i drugim człowiekiem.

 

4 czerwca godz. 10:40

 

 

Kochać Jezusa dla Niego samego — to znaczy odnaleźć w Nim nie tylko pocieszenie, ratunek czy spełnienie własnych pragnień, ale umiłować Go całym sercem dlatego, że On jest. Nie dla darów, które daje, lecz dla Jego obecności. Nie z lęku przed samotnością ani z nadziei na nagrodę, lecz z zachwytu nad Jego miłością, łagodnością i prawdą.

To miłość, która nie stawia warunków. Taka, która trwa również wtedy, gdy modlitwa wydaje się nieusłyszana, gdy niebo milczy, a droga staje się coraz trudniejsza.

Kochać Jezusa dla Niego samego oznacza powiedzieć Mu: „Panie, nawet gdybyś nie dał mi nic poza sobą — Ty mi wystarczasz”.

Jest w tej miłości coś niezwykłego! Dusza przestaje szukać siebie, a zaczyna szukać Jego spojrzenia. Człowiek nie pyta już: „Co otrzymam?”, ale: „Jak mogę być bliżej Ciebie?”. Wtedy wiara staje się nie obowiązkiem, lecz tęsknotą. Modlitwa — nie tylko prośbą, lecz spotkaniem. A serce uczy się spoczywać w Bogu, jak dziecko w ramionach Ojca.

Kochać Jezusa dla Niego samego to także przyjąć Jego krzyż razem z Jego światłem. To pozostać wiernym nie tylko na Taborze zachwytu, ale i w ciszy i bólu Ogrodu Oliwnego. To wybierać Go każdego dnia — nie dlatego, że wszystko jest łatwe, lecz dlatego, że On jest godzien wszelkiej miłości.

I może właśnie wtedy człowiek odkrywa największą tajemnicę, że im bardziej kocha Jezusa bezinteresownie, tym bardziej sam staje się naprawdę kochany, przemieniony i wolny.

 

Wpis: 3 czerwca godz. 9:15