Modlitwa wstawiennicza obecna jest w
Kościele od jego początków. Apostołowie i uczniowie pamiętali ostatni nakaz
Pana Jezusa, który powiedział, że głoszeniu Ewangelii ma towarzyszyć modlitwa o
uzdrowienie i uwolnienie (Mk 16, 17-18).
Jest to najbardziej bezinteresowna
modlitwa prośby, w której jedna osoba lub grupa osób wstawia się do Boga za
drugim człowiekiem. Jest błaganiem Boga o potrzebne łaski
dla innych osób, często zupełnie nieznanych.
W modlitwie wstawienniczej z wiarą
powierzamy Bogu drugą osobę, z ufnością, że Bóg dokona w niej uzdrowienia oraz
uwolnienia od ciężaru choroby, lęków, depresji, poczucia braku sensu życia i
wielu innych zranień.
Taką funkcję pełnią święci w niebie. Modlimy
się w określonych sytuacjach za różne osoby, powierzamy różne sprawy, ale
chodzi o to, abyśmy nie ustawali w błaganiach i widzieli sens tych modlitw –
nawet wtedy, gdy tego sensu nie widzimy.
Nowy Testament jest pełen przykładów
modlitwy wstawienniczej. Jezus uzdrowił paralityka, przez wgląd na wiarę jego
przyjaciół, którzy spuścili go z dachu do Mistrza. (Mk 2,1-11) Św. Paweł nieustannie wzywa do modlitwy za siebie
nawzajem: „Proszę was, bracia, przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez
miłość Ducha, abyście udzielili mi wsparcia modłami waszymi za mnie do Boga.” (Rz 15,30).
Sam Jezus Chrystus wstawił się za nami
wszystkimi umierając na krzyżu. Dlatego też każda modlitwa chrześcijańska jest
jednocześnie modlitwą wstawienniczą, w której przez Chrystusa zanosimy prośby
do Boga. Dlatego Eucharystia sprawowana w konkretnej intencji jest
najwyższą formą modlitwy wstawienniczej. Wówczas cały Kościół z
ukrzyżowanym i zmartwychwstałym Chrystusem angażuje się w modlitwę. Podczas
spowiedzi powszechnej wypowiadamy słowa: „Przeto błagam Najświętszą Maryję,
zawsze Dziewicę, wszystkich aniołów i świętych i was, bracia
i siostry, o modlitwę za mnie do Pana Boga naszego”.
W Katechizmie Kościoła Katolickiego
czytamy: (2634) „Wstawiennictwo jest modlitwą prośby, która bardzo
przybliża nas do modlitwy Jezusa. To On jest jedynym wstawiającym się u Ojca za
wszystkich ludzi, a w szczególności za grzeszników. On jest Tym, który „zbawiać
na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo
zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi” (Hbr 7, 25). Sam Duch Święty „przyczynia
się za nami w błaganiach (…) zgodnie z wolą Bożą.”
(2635) (…) We wstawiennictwie ten,
kto się modli, „niech ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i
drugich” do tego stopnia, aby modlił się za tych, którzy wyrządzają mu zło.”
Modlitwa wstawiennicza - to wspaniały i
wyjątkowy przywilej dany nam przez Jezusa! Przynosi ona wiele łask, jednak
należy pamiętać, że nie jest to żadne magiczne spełnianie próśb i życzeń. Najważniejszym
skutkiem takiej modlitwy jest nawrócenie serca, głęboka przemiana wewnętrzna
uczyniona mocą Jezusa Chrystusa. Uzdrowienie fizyczne czy psychiczne jest
zwykle znakiem, swoistym skutkiem ubocznym uzdrowienia wewnętrznego. Należy
pamiętać, że prawdziwa modlitwa wstawiennicza rodzi się z miłości, z troski o
drugiego człowieka, tego, którego tu i teraz Bóg postawił na naszej drodze
życia.
Wpis: 28 lutego godz. 14:30
