O innej ważnej książce

 

Podobne zadanie – jak wczoraj zaprezentowana przeze mnie książka – pełni publikacja „Pozwól im” autorstwa Mel Robbins. Dlaczego warta jest polecenia i szczególnej uwagi? Porusza bowiem bardzo ważny problem, z którym borykamy się na co dzień. Często przejmujemy się opinią innych, zastanawiamy się, dlaczego ktoś zachował się w taki sposób, próbujemy kogoś zmienić albo dopasowujemy własne decyzje do oczekiwań otoczenia. Mel Robbins pokazuje, że takie zachowanie zabiera nam energię i odbiera poczucie wpływu na własne życie.

Dlatego uważam, że wielką wartością tej książki jest zwrócenie uwagi na rezygnację z tego, na co nie mamy wpływu. Zasada „Pozwól im” nie oznacza obojętności ani zgody na wszystko, co robią inni. Chodzi o zaakceptowanie faktu, że nie możemy kierować cudzymi decyzjami. Możemy natomiast zdecydować, jak sami zareagujemy i jakie działania podejmiemy. Dzięki temu zamiast tracić energię na próby zmieniania innych, zaczynamy wykorzystywać ją do budowania własnego życia.

Kiedy przestajemy analizować każdą opinię, reakcję czy zachowanie drugiej osoby, zmniejsza się ilość niepotrzebnego stresu.

Książka zachęca do zatrzymania się i zadania sobie pytania: „Czy naprawdę mam na to wpływ?” Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, możemy skierować uwagę na to, co rzeczywiście zależy od nas.

Książka pomaga w budowaniu dobrych relacji. Dotyczy przyjaźni, związków, rodziny, pracy i codziennych kontaktów z ludźmi. Uczy, że akceptowanie innych takimi, jacy są, może być zdrowsze niż ciągłe oczekiwanie, że się zmienią. Jednocześnie zachęca do podejmowania własnych decyzji – możemy zaakceptować czyjeś zachowanie, a następnie zdecydować, czy chcemy pozostawać w danej relacji i jakie granice chcemy postawić. Dotyczy to każdej relacji!

Książka pomaga kształtować pewność siebie i niezależność od opinii innych. Wiele osób rezygnuje z własnych marzeń lub wyborów ze strachu przed oceną. Książka „Pozwól im” przypomina, że nie da się stworzyć życia zgodnego ze sobą, jeśli cały czas próbujemy zadowolić wszystkich dookoła. Zachęca więc do zastanowienia się, czego ja naprawdę chcę, jakie są moje cele i jakie decyzje są zgodne z moimi wartościami.

W książce nie chodzi wyłącznie o przeczytanie interesujących przemyśleń, ale o wykorzystanie ich w codziennym życiu. Autorka odnosi swoją teorię do konkretnych stref, takich jak stres, opinie innych ludzi, porównywanie się, przyjaźnie, związki czy trudne reakcje innych osób. Dzięki temu czytelnik może łatwo odnieść przedstawione myśli do własnych doświadczeń.

Najważniejszą lekcją książki można jednak sprowadzić do dwóch słów: „Pozwól im” oraz „Pozwól mi”. Najpierw pozwalamy innym być sobą i podejmować własne decyzje. Następnie pytamy siebie: „Co ja w takim razie chcę zrobić?” To właśnie druga część tej zasady pozwala odzyskać poczucie własnej operatywności i energii.

Dlatego „Pozwól im” jest wartościową książką dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć siebie, poprawić swoje relacje i przestać przejmować się rzeczami, których nie może kontrolować. Prawdziwa zmiana nie zawsze zaczyna się od zmieniania świata lub innych ludzi. Czasami zaczyna się od zmiany własnego sposobu myślenia.

A to wszystko streszcza się w słowach: BĄDŹ SOBĄ!

 

Wpis: 11 sierpnia godz. 13:00

 

Najwyższy czas, abym napisała coś konkretnego o książkach, które pomagają człowiekowi odnaleźć się w chaosie tego świata i wzmocnić jego umysł i duszę.

Żyjemy w świecie pełnym pośpiechu, stresu i nieustannego napływu informacji. Codziennie mierzymy się z wieloma wyzwaniami, a nasz umysł jest bombardowany opiniami i oczekiwaniami innych ludzi. W takich warunkach łatwo popaść w poczucie bezradności. Coraz więcej osób zauważa, że największa walka toczy się nie wokół nich, lecz w ich własnych myślach. Właśnie temu problemowi poświęcona jest książka Jennie Allen „Uwolnij głowę” (do której już kiedyś się odwoływałam). Jak pozbyć się toksycznych myśli i przestać się martwić. Autorka przekonuje, że sposób, w jaki myślimy, ma ogromny wpływ na nasze emocje, decyzje, relacje z innymi ludźmi oraz jakość całego życia.

Jennie Allen Od wielu lat zajmuje się tematyką rozwoju duchowego oraz wspierania nie tylko kobiet w budowaniu relacji z Bogiem i drugim człowiekiem. W swojej książce wykorzystuje zarówno własne doświadczenia życiowe, jak i liczne przykłady osób, które zmagały się z lękiem czy negatywnym sposobem myślenia. Dzięki temu książka nie sprawia wrażenia suchego poradnika, lecz osobistej rozmowy z kimś, kto sam przeszedł podobną drogę.

Głównym przesłaniem książki jest przekonanie, że człowiek nie jest bezsilny wobec swoich myśli. Autorka pokazuje, że wiele naszych obaw nie wynika z rzeczywistych zagrożeń, ale z utrwalonych schematów myślenia. Negatywne myśli często prowadzą do błędnego koła – im bardziej skupiamy się na problemach, tym bardziej rośnie nasz lęk i poczucie bezradności. Jennie Allen zachęca, aby świadomie zatrzymać ten proces, przyjrzeć się własnym myślom i zastąpić je bardziej budującymi przekonaniami. Jej zdaniem zmiana sposobu myślenia może prowadzić do głębokiej przemiany całego życia.

Autorka proponuje konkretne ćwiczenia i wskazówki, które pomagają czytelnikowi zastosować je w codziennym życiu. Odwołuje się do własnych przykładów, co jeszcze bardziej uwiarygadnia treści. Zachęca do prowadzenia refleksji nad własnymi emocjami, analizowania źródeł lęku oraz świadomego kierowania uwagi na to, co dobre, piękne i wartościowe. Pokazuje również, jak ważne jest otaczanie się ludźmi, którzy wspierają nas w rozwoju i pomagają zachować właściwą perspektywę.

Bardzo ważnym elementem książki są odniesienia do Biblii. Autorka wielokrotnie podkreśla, że prawdziwy pokój i wolność od lęku można odnaleźć poprzez zaufanie Bogu. Pismo Święte jest fundamentem jej rozważań i punktem wyjścia do przedstawianych porad.  Dzięki temu książka ma nie tylko wymiar psychologiczny, ale również duchowy. Dla osób wierzących może być cennym przewodnikiem pomagającym pogłębić relację z Bogiem i spojrzeć na własne trudności z perspektywy wiary. Ale także czytelnik, który oczekuje wyłącznie psychologicznego podejścia, doceni wartość zawartych tam myśli.

Jennie Allen posługuje się prostym, zrozumiałym językiem, dzięki czemu książkę czyta się bardzo chętnie i sprawnie. Unika specjalistycznego słownictwa, a swoje myśli ilustruje licznymi przykładami z życia codziennego, nie ukrywając własnych słabości, co sprawia, że jej rady są  wiarygodne.

Książka nie jest jedynie poradnikiem, ale także zachętą do głębszej refleksji nad własnym życiem. Skłania do zadania sobie pytań: Dlaczego tak często się martwię? Co wpływa na moje negatywne myślenie? Czy moje przekonania są zgodne z prawdą?

Przesłanie książki jest wartościowe, a proponowane wskazówki mogą okazać się pomocne dla wielu czytelników. Warto sięgnąć po nią szczególnie w momentach zmęczenia, niepokoju czy poczucia bezradności.

Jest to książka, która pozostawia czytelnika z nadzieją, że nawet niewielka zmiana sposobu myślenia może stać się początkiem wielkiej przemiany.

Z całym przekonaniem polecam!

 

Wpis: 10 sierpnia godz. 11:50

Cytaty o cierpliwości

 

*Nieskory do gniewu jest bardzo roztropny,
lecz porywczy wywyższa głupotę. (Przysłów 14:29)   

*Miłość jest cierpliwa, jest życzliwa. Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą; Nie postępuje nieprzyzwoicie, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie myśli nic złego. (I Koryntian 13:4-5)   

*Radujący się w nadziei, cierpliwi w ucisku, nieustający w modlitwie. (Rzymian 12:12)  

*Z całą pokorą, łagodnością i z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości. (Efezjan 4:2)  

*Ale jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, to oczekujemy tego z cierpliwością.(Rzymian 8:25)  

*A w czynieniu dobra nie bądźmy znużeni, bo w swoim czasie żąć będziemy, jeśli nie ustaniemy.(Galacjan 6:9) 

 

Jaką rolę w moim życiu pełnią książki – „poradniki”

 

Na rynku pojawia się coraz więcej książek mających charakter – jakby to powiedzieć? – może nie tyle pouczający, co wskazujący, jak rozwiązać trudne sprawy, jak pozbyć się  pewnych błędów. To takie niby-poradniki dotyczące własnego rozwoju. Nie traktuję ich jako zbioru gotowych recept na szczęśliwe życie, lecz jako wskazania, które pomagają lepiej zrozumieć siebie, innych ludzi oraz mechanizmy rządzące codziennym życiem. To taka psychoterapia. Mimo że uważam, iż najlepszym psychoterapeutą jest Pan Jezus, sięgam do w/w książek bardzo chętnie.   

Największą wartością takich publikacji jest dla mnie możliwość spojrzenia na własne doświadczenia z innej perspektywy. Autorzy, często opierając się na wieloletniej praktyce, pokazują, dlaczego ludzie zachowują się w określony sposób, jak podejmują decyzje, jak radzą sobie z emocjami czy budują relacje. Dzięki temu łatwiej jest analizować własne zachowania i świadomie pracować nad swoimi słabościami.

Poradniki uczą mnie również, że rozwój osobisty to proces wymagający cierpliwości i systematyczności. Zawarte w nich wskazówki motywują mnie do lepszej organizacji czasu oraz konsekwentnego realizowania planów.

Dzięki nim uczę się rozpoznawać własne emocje, lepiej komunikować się z innymi oraz podejmować bardziej przemyślane decyzje.

Książki tego typu pełnią w moim życiu rolę przewodników, ale nie zastępują własnych doświadczeń. Pokazują możliwe kierunki działania, jednak to ja muszę zdecydować, które z nich są zgodne z moimi wartościami.

Wiem, że mądrze wybrane książki nie uczą gotowego przepisu na życie, ale pomagają rozwijać umiejętność podejmowania świadomych decyzji i stawania się lepszym człowiekiem.

 

Wpis: 8 lipca godz. 17:51

Jeszcze inne refleksje o książkach

 

Wracam znowu do refleksji o książkach… Wiele czytam, ale wybieram głównie książki o ludzkich postawach i o tym, jak powinniśmy sobie radzić z problemami swego życia.

Książki od wieków są nie tylko źródłem wiedzy i rozrywki, lecz także przewodnikiem po ludzkim życiu. Pozwalają lepiej zrozumieć siebie i innych, uczą właściwych postaw oraz pokazują, jak radzić sobie z trudnościami. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że warto wybierać przede wszystkim książki opowiadające o ludzkich postawach i sposobach przezwyciężania życiowych problemów, ponieważ pomagają one dojrzewać i podejmować mądre decyzje.

Literatura przedstawia bohaterów, którzy muszą mierzyć się z wyzwaniami podobnymi do tych, jakie spotykają każdego człowieka. Ich wybory, sukcesy i porażki uczą odpowiedzialności, odwagi oraz wytrwałości.

Choćby taki mały Książę z opowieści Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. To on, ten mały bohater uczy, że w życiu najważniejsze są miłość, przyjaźń i odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słynne zdanie: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu” przypomina, że prawdziwe szczęście nie zależy od bogactwa czy sukcesu, lecz od relacji z innymi ludźmi.

Czytanie takich i podobnych utworów pomaga lepiej radzić sobie z własnymi problemami. Bohaterowie literaccy często przeżywają samotność, cierpienie, zwątpienie czy stratę. Obserwując, jak pokonują trudności, czytelnik może znaleźć inspirację do rozwiązywania własnych problemów. Literatura daje nadzieję, pokazuje różne sposoby postępowania i uczy, że nawet najtrudniejsze chwile można przezwyciężyć.

 

Wpis: 7 lipca godz. 11:30

Orędzia św. Charbela 2

 

Najważniejszym, największym i najświętszym znakiem jest znak Krzyża. To znak Bożej miłości do ciebie: niech stanie się również znakiem twojej miłości do Niego. To znak miłości, a nie znak walki. Światło tego znaku rozleje się na cały świat.

Zbawienie ludzkości realizuje się w Kościele, przez Kościół, to on kontynuuje plan zbawienia rozpoczęty przez Chrystusa dwa tysiące lat temu i nie przestanie aż po kres czasów. Wszystkie fale zła rozbiją się o skały Kościoła. Oddaj się całkowicie Kościołowi i jego nauce i nie podchodź do niej wybiórczo.

Najważniejszym i najwspanialszym przesłaniem jest Dobra Nowina, która przekazuje nauczanie Chrystusa i ani jedna jota Jego słów nie przeminie przed końcem czasów. Kto nie zna Ewangelii, pozostaje w ciemności i morzu ignorancji, choćby posiadł całą wiedzę tego świata. Kto nie żyje Ewangelią, nie żyje w ogóle. Nie interpretuj jej i nie podporządkowuj jej własnemu życiu, aby się usprawiedliwić. Prawda Ewangelii jest zawsze taka sama.

Najważniejszym i największym cudem jest Eucharystia, ciało Chrystusa, Baranek Paschalny, który gładzi grzechy świata, Bóg Żywy, który powstał z martwych.

Na próżno szukasz znaków ważniejszych od znaku Krzyża. Nie pytaj o przesłania, które, jak twierdzisz, są ważniejsze niż słowa Ewangelii. Nie szukaj zbawienia poza Kościołem Chrystusa. Nie trudź się, biegając za cudami większymi niż cud Eucharystii. Trzymaj się z daleka od złudnej magii, która doprowadzi cię do pustki.

Unikaj znaków, które nie prowadzą do znaku Krzyża. Ignoruj przesłania, które nie opierają się na Ewangelii. Nie wierz w cuda, które nie prowadzą do Eucharystii, rozeznasz je tylko w Kościele. Tylko przez Krzyż, Kościół, Ewangelię i Eucharystię możesz stać się święty.” (Źródło: Św. Charbel, Orędzia z Nieba)

 

Wpis: 6 lipca godz. 13:20

Orędzia św. Charbela

„Człowiek zdobywa coraz więcej wiedzy i coraz mniej mądrości. Teorie w ludzkich umysłach stały się jak mgła otulająca szczyty gór i przykrywająca doliny. Nie pozwalają one zobaczyć niczego takim, jakim jest naprawdę. Ich własne teorie zaciemniają im wzrok. Wznoszą najwyższe budynki, a ich moralność upada coraz niżej. Coraz więcej mówią, a coraz mniej się modlą. Rozwijają głębokie zainteresowania i płytkie relacje. Mają piękne widoki za oknem, a w środku hodują pustkę. Poszerzają swoje drogi, ale ich zdolność widzenia jest coraz węższa. Tworzą coraz więcej połączeń, które jednak nie prowadzą ich do siebie nawzajem. Mają liczne sposoby komunikacji, lecz i te w ogóle ich nie zbliżają. Mają wielkie, potężne i wygodne łóżka, ale ich rodziny są coraz mniejsze, rozbite i zmęczone. Potrafią się spieszyć, ale nie potrafią czekać. Biegają, żeby zapewnić sobie byt, a zapominają o tym, by zapewnić sobie życie. Pędząc na zewnątrz, odrzucają to, co w środku. 

Ludzie poszukują cudów, aby uwierzyć i zobaczyć na własne oczy, chcą orędzi, aby usłyszeć i wiedzieć, pragną konkretnych dróg, aby nimi kroczyć i osiągnąć zbawienie i szczęście. Przecież cud to Eucharystia, znak to Krzyż, orędziem jest Ewangelia, a zbawienie jest w Kościele.” (Źródło: Św. Charbel. Orędzia z Nieba)