„Powiedział mi dziś Jezus: - pragnę,
abyś głębiej poznała Moją miłość, jaką pała Moje serce ku duszom, a zrozumiesz
to, kiedy będziesz rozważać Moją Mękę. Wzywaj Mojego miłosierdzia dla
grzeszników, pragnę ich zbawienia. Kiedy odmówisz tę modlitwę za jakiego
grzesznika z sercem skruszonym i wiarą, dam mu łaskę nawrócenia. Modlitewka ta
jest następująca:
- O Krwi i Wodo, któraś wytrysnęła z
Serca Jezusowego, jako zdrój Miłosierdzia dla nas - ufam Tobie.” (Dz.187)
Wpis: 15 kwietnia godz. 9:00
„O jak wielki jest Pan i Bóg nasz i
niepojęta jest świętość Jego. Nie będę się kusić opisywać tej wielkości, bo
niedługo ujrzymy Go wszyscy jakim jest. Zaczęłam błagać Boga za światem słowami
wewnętrznie zasłyszanymi.
Kiedy tak się modliłam, ujrzałam
bezsilność Anioła i nie mógł wypełnić sprawiedliwej kary, która się słusznie
należała za grzechy. Z taką mocą wewnętrzną jeszcze się nigdy nie modliłam jako
wtenczas. Słowa, którymi błagałam Boga są następujące: Ojcze Przedwieczny,
ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana
naszego Jezusa Chrystusa za grzechy nasze i świata całego; dla Jego bolesnej
Męki miej Miłosierdzie dla nas.
Na drugi dzień rano, kiedy weszłam do
naszej kaplicy, usłyszałam te słowa wewnętrznie: -Ile razy wejdziesz do kaplicy
- odmów zaraz tę modlitwę, której cię nauczyłem wczoraj. Kiedy odmówiłam tę
modlitwę, usłyszałam w duszy te słowa: - Modlitwa ta jest na uśmierzenie gniewu
Mojego, odmawiać ją będziesz przez dziewięć dni na zwykłej cząstce różańca w
sposób następujący: najpierw odmówisz jedno Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo
i Wierzę w Boga, następnie, na paciorkach Ojcze nasz mówić
będziesz następujące słowa:
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i
Krew, Duszę i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa
na przebłaganie za grzechy nasze i świata całego;
na paciorkach Zdrowaś Maryjo,
będziesz odmawiać następujące słowa:
Dla Jego bolesnej Męki miej
miłosierdzie dla nas i świata całego.
Na zakończenie odmówisz trzykrotnie te
słowa:
Święty Boże, Święty Mocny, Święty
Nieśmiertelny - zmiłuj się nad nami i nad całym światem."
Wpis: 14 kwietnia godz. 10:55
Im większy grzesznik, tym ma większe
prawa do miłosierdzia Mojego." (Dz. 723)
Niech się nie lęka zbliżyć do Mnie
żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat. (Dz. 699)
Niechaj się nie lęka do Mnie zbliżyć
dusza słaba, grzeszna, a choćby miała więcej grzechów niż piasku na ziemi,
utonie wszystko w otchłani miłosierdzia Mojego. (Dz.1059)
Niech pokładają nadzieję w miłosierdziu
Moim najwięksi grzesznicy. Oni mają prawo przed innymi do ufności w przepaść
miłosierdzia Mojego. Córko Moja, pisz o Moim miłosierdziu dla dusz znękanych.
Rozkosz sprawiają Mi dusze, które się odwołują do Mojego miłosierdzia. Takim
duszom udzielam łask ponad ich życzenia. Nie mogę karać, choćby był największym
grzesznikiem, jeżeli on się odwołuje do Mej litości, ale usprawiedliwiam go w
niezgłębionym i niezbadanym miłosierdziu swoim. (Dz. 1146)
Duszo w ciemnościach pogrążona, nie
rozpaczaj, nie wszystko jeszcze stracone, wejdź w rozmowę z Bogiem swoim, który
jest miłością i miłosierdziem samym. (Dz. 1486).
Choćby dusza była jak trup
rozkładająca się i choćby po ludzku już nie było wskrzeszenia, i wszystko już
stracone - nie tak jest po Bożemu, cud miłosierdzia Bożego wskrzesza tę duszę w
całej pełni. (Dz. 1448)
Wpis: 13 kwietnia godz. 9:00
Najdroższy Panie Jezu!
Moja lista wdzięczności jest
baaaaaaaardzo długa! Pan Bóg nieustannie stawia na mojej drodze ludzi, od
których doświadczam dobra, od których ciągle się uczę… Dziś jednak myślę o
Tobie, Najdroższy Jezu! Jesteś bowiem najważniejszy wśród wszystkich, którym winna
jestem wdzięczność! Wprawdzie jesteś Osobą Boską, ale to nie może umniejszyć
rangi moich uczuć, wręcz przeciwnie – potęguje ogromną falę wdzięczności. Zdałam
sobie sprawę, że ci wszyscy ludzie, którym winna jestem wdzięczność, to
przecież nikt inny, jak nikły odblask Twojej Osoby! Ale przed nimi stoisz
zawsze Ty, mój Najdroższy Przyjacielu, który trwasz przy mnie od ponad osiemdziesięciu
pięciu lat niezmiennie, prowadzisz przez wszystkie zawiłe ścieżki życia i nigdy
mnie nie opuszczasz – nawet wtedy, gdy zdarzy mi się od Ciebie oddalić. Zatem
do Ciebie kieruję list z wyrazami wdzięczności.
Wiem, że nigdy nie zdołam Ci odpłacić
za wielkie dobro, które otrzymuję od Ciebie każdego dnia i nigdy nie zdołam
wyrazić w pełni wdzięczności, która przepełnia moje serce! Każde słowo byłoby
zbyt słabe, by odzwierciedlić to, co myślę i czuję.
Nie dość bowiem, że w czasie ostatniej
wieczerzy ustanowiłeś Najświętszy Sakrament, zostawiając nam swoje Ciało i Krew
w postaci Komunii św., to jeszcze za pośrednictwem s. Faustyny wskazałeś
ludzkości na swoje miłosierdzie w pięknym obrazie. Tej ludzkości, która jest
tak niewdzięczna, która każdego dnia obraża Cię
strasznymi grzechami, lekceważy Cię... A Ty, nie bacząc na nasze winy,
przychodzisz i mówisz tak po prostu: „Obiecuję, że dusza, która czcić będzie
ten obraz, nie zginie. Ja sam bronić jej będę jako swej chwały. Podaję ludziom
naczynie, z którym mają przychodzić po łaski do źródła miłosierdzia. Tym
naczyniem jest obraz z podpisem: „Jezu, ufam Tobie!”
Prawa ręka, wzniesiona w górę,
nieustannie błogosławi wszystkim bez wyjątku, a Ty zdajesz się wołać: „Pójdźcie
do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście, a Ja was pokrzepię.”
Panie mój! Jak nie wyrazić Ci
wdzięczności za ten cudowny obraz? Jak nie powiedzieć Ci, że kocham Cię, choć
tak nieudolnie? Czy kiedykolwiek zdołam Ci się naprawdę odwdzięczyć za Twoją
miłość, za nieustanne pragnienie niesienia pomocy? Wiem, ile Ci zawdzięczam w
całym swoim życiu, każdego dnia; ile razy przybywasz mi z pomocą w sprawach
wielkich i małych, jak strzeżesz zarówno mnie, jak i moją rodzinę, jak mnie
wspierasz nieustannie, jak kierujesz moimi myślami i czynami!
Gdy doświadczam różnych przeciwności losu, Ty, Jezu, stajesz się
moją jedyną „deską ratunku”; nigdy jeszcze mnie nie zawiodłeś. Nie zawsze
udzielasz mi pomocy na miarę moich oczekiwań; często otrzymuję łaski, których
zupełnie się nie spodziewałam, a są one potrzebne bardziej przy kształtowaniu
ducha niż ciała.
Ty, Jezu, jesteś dla mnie nieustannym
źródłem, z którego zawsze mogę czerpać. W Tobie znajduję wszystko, co jest mi
potrzebne. Jeśli upadam na duchu, Ty podnosisz mnie, od Ciebie otrzymuję
wewnętrzną siłę. Jeśli zgrzeszę, u Ciebie znajduję miłosierdzie, otrzymuję
przebaczenie i odzyskuję pokój. W trudnych chwilach Ty mnie pokrzepiasz i
zasilasz mocą Bożą. Jeśli potrzebuję rady, otuchy i pomocy, w Tobie ją
znajduję.
Ufam Ci bezgranicznie i wierzę w
nieskończoną moc Twojej miłości i miłosierdzia! Ty pozwalasz mi trwać i kroczyć
po krętych ścieżkach życia, w trudnej codzienności!
Pisanie o sobie, o swych najgłębszych
uczuciach, nie jest czymś łatwym! Mam jednak świadomość, że w ten sposób –
przyznając się publicznie do Ciebie, Jezu, i głosząc Twoje Miłosierdzie,
spłacam wobec Ciebie dług wdzięczności.
Mogę śmiało powiedzieć, że całe moje
życie – chociaż niewolne od trosk, zawirowań i trudności – jest nieustannym
doświadczaniem Bożej miłości i opieki. Ciebie, Panie Jezu, uważam za
największego swego Przyjaciela, który nigdy mnie nie zawiódł.
Wpis: 12 kwietnia godz. 12:10
W kontekście wczorajszych
wspomnień o kwietniowych datach nasunęły mi się refleksje o moich śp.
Rodzicach… Wracam do nich pamięcią, ciągle przypominają mi się ich wskazania,
ich postawa w różnych (nie zawsze łatwych!) okolicznościach. Ogołoceni z
wszelkiego dobra materialnego przez komunistyczny ustrój – zawsze niezłomnie
trwali przy Bogu i Jego przykazaniach!
Otrzymałam od nich niezwykle bogatą spuściznę – w postaci wartości duchowych.
Nauczyli mnie tak wiele! A czego mnie nie nauczyli? Okazuje się, że bardzo
wielu rzeczy!
Zatem… nie
nauczyli mnie lekceważenia Bożych praw;
obojętności na
krzywdę;
odporności na
zło;
braku
wrażliwości;
przebiegłości
i cwaniactwa;
kłamstwa i
obłudy;
tchórzostwa;
lekceważenia
człowieka, kimkolwiek on jest;
udawania
kogoś, kim nie jestem;
kamuflowania
uczuć;
rozpychania
się łokciami…
Wpis: 11 kwietnia godz. 9:50
Kwiecień nabrzmiały jest różnymi
ważnymi datami w mojej rodzinie – począwszy od pierwszego dnia, w którym to odszedł
nasz ukochany wujek Jasiu, brat mojego ojca. Mówiliśmy, że spłatał nam prima-aprilis(owego)
figla, zawsze bowiem promieniował radością, która udzielała się nam wszystkim. Z
wykształcenia nauczyciel. Krok po kroku osiągał coraz wyższe stopnie – aż do kuratora Poznańskiego Okręgu Szkolnego. Wielka
postać! Ale nie ze względu na pełnione funkcje! Śp. Jan Stoiński był wielkim
przyjacielem nie tylko młodzieży, ale i każdego człowieka!
Po dwóch tygodniach od jego śmierci
zmarła jego żona Helena – nasza kochana ciocia Lena. Piękna kobieta, piękny
człowiek!
Kolejne dni kwietnia – to także ważne rocznice,
które wspominam z rozrzewnieniem… 4 kwietnia urodził się mój drugi syn Zbyszek.
12 kwietnia przypada 88. rocznica ślubu
moich rodziców.
14 kwietnia 1976 r. odszedł do
wieczności mój ukochany Ojciec Stefan. Jak wiele mu zawdzięczam! Zarówno jemu,
jak i Mamie, z którą tworzyli wspaniały związek małżeński! Moja wdzięczność
wciąż trwa; nieustannie czerpię z ich wskazań i przykładu. Bo moi Rodzice – to niewyczerpane
źródło miłości i mądrości!
17 kwietnia zmarła moja kochana bratowa Teresa.
18 kwietnia - wiele, wiele lat później urodziła się moja
wnuczka Martusia; a 28 kwietnia jej mama Ania.
I jeszcze jedna ważna data w moim życiu: 29 kwietnia 1967 roku – mój ślub z Józefem Pelczarem, z którym dane mi było przeżyć 48 lat.
Jak widać – kwiecień nabrzmiały jest ważnymi
datami w moim życiu. Wspomnienia wciąż chowam w sercu!
Wpis: 9 kwietnia godz. 9:30
Trwamy w oktawie wielkanocnej…
O czym można pisać, gdy ona trwa – w sercach
ludzi na całym świecie? Tylko o radości!
O wielkiej radości, bo pusty grób
jednoznacznie mówi o zwycięstwie Chrystusa!
O radości płynącej z wiary, że
Chrystus, który pokonał śmierć, pokona wszelkie zło!
O radości w naszych sercach, bo
zamieszkał w nich żywy Jezus!
O radości w naszym kościele, bo jego
mury drżą od donośnego śpiewu na cześć Zmartwychwstałego!
O radości w rodzinach, bo gromadzimy
się przy wspólnym stole!
O radości w przyrodzie, bo i ona głosi
chwałę Pana!
O wielkanocnej radości głoszą nasi
kapłani.
Czym zatem jest wielkanocna radość?
Jest dziękczynieniem, wdzięcznością
Bogu za cud zmartwychwstania.
Jest nadzieją.
Jest uśmiechem, którym obdarowujemy
bliźnich.
Radość płynie z życia w łasce
uświęcającej!
Św. Tomasz z Akwinu głosił: Każdy,
kto chce postępować duchowo, musi posiadać radość!
Wpis: 8 kwietnia godz. 10:45