„Duszo w ciemnościach pogrążona, nie
rozpaczaj, nie wszystko jeszcze stracone, wejdź w rozmowę z Bogiem swoim, który
jest miłością i miłosierdziem samym.” (Dz. 1486)
„Wiedz, duszo, że wszystkie grzechy
twoje nie zraniły Mi tak boleśnie serca, jak twoja obecna nieufność; po tylu
wysiłkach Mojej miłości i miłosierdzia nie dowierzasz Mojej dobroci.” (Dz.
1486).
„Wiedz, ile razy przychodzisz do Mnie
uniżając się i prosisz o przebaczenie, tyle razy wylewam ogrom łask na twą
duszę, a niedoskonałość twoja niknie przede Mną, a widzę tylko twą miłość i
pokorę; nic nie tracisz, ale wiele zyskujesz.” (Dz. 1293).
„Niech nikt nie wątpi o dobroci Bożej;
choćby grzechy jego były jak noc czarna, miłosierdzie Boże mocniejsze jest niż
nędza nasza. Jednego trzeba, aby grzesznik uchylił choć trochę drzwi serca
swego na promień łaski miłosierdzia Bożego, a resztę już Bóg dopełni.” (Dz.
1507)
„Jestem miłosierdziem samym dla duszy
skruszonej. Największa nędza duszy nie zapala Mnie gniewem, ale się wzrusza
serce Moje dla niej miłosierdziem wielkim.” (Dz. 1739)
„Prędzej niebo i ziemia obróciłyby się
w nicość, aniżeliby duszę ufającą nie ogarnęło miłosierdzie Moje.” (Dz.
1777)
„Gdy dusza ujrzy i pozna ciężkość swych
grzechów, gdy się odsłoni przed jej oczyma duszy cała przepaść nędzy, w jakiej
się pogrążyła, niech nie rozpacza, ale z ufnością niech się rzuci w ramiona
Mojego miłosierdzia, jak dziecko w objęcia ukochanej matki. Dusze te mają
pierwszeństwo do Mojego miłosierdzia. Powiedz, że żadna dusza, która wzywała
miłosierdzia Mojego, nie zawiodła się ani nie doznała zawstydzenia.” (Dz.
1541)
„Nie tylko bierz te łaski dla siebie,
ale i dla bliźnich, to jest zachęcaj dusze, z którymi się stykasz, do ufności w
nieskończone miłosierdzie Moje. O jak bardzo kocham dusze, które mi zupełnie
zaufały - wszystko im uczynię.” (Dz. 294)
„Niech żadna dusza nie wątpi, chociażby
była najnędzniejsza, póki żyje - każda może się stać wielką świętą, bo
wielka jest moc łaski Bożej. Od nas zależy tylko nie stawiać oporu działaniu
Bożemu.” (Dz. 283)
‘O, jak bardzo Mnie rani niedowierzanie
duszy. Taka dusza wyznaje, że jestem święty i sprawiedliwy, a nie wierzy , że
jestem miłosierdziem, nie dowierza dobroci Mojej. I szatani wielbią
sprawiedliwość Moją, ale nie wierzą w dobroć Moją. (...) Miłosierdzie jest
największym przymiotem Boga.” (Dz. 300)
„Ale przyobiecał Bóg wielką
łaskę - szczególnie tobie i wszystkim, którzy głosić będą o tym
wielkim miłosierdziu Moim. Ja sam bronić ich będę w godzinę śmierci, jako swej
chwały, i chociażby grzechy dusz czarne były jak noc, kiedy grzesznik
zwraca się do miłosierdzia Mojego, oddaje Mi największą chwałę i jest
zaszczytem męki Mojej. Kiedy dusza wysławia Moją dobroć, wtenczas szatan drży
przed nią i ucieka na samo dno piekła.” (Dz. 378)
„Duszom, które uciekać się będą do
Mojego miłosierdzia, i duszom, które wysławiać i głosić będą innym o Moim
wielkim miłosierdziu, w godzinę śmierci postąpię z nimi według nieskończonego
miłosierdzia Mojego.” (Dz. 379).
Wpis: 28 sierpnia godz. 11:30
