„Żądam czci dla miłosierdzia Mojego od
wszelkiego stworzenia.” (Dz. 1572)
„W ostatniej godzinie nic dusza nie ma
na swą obronę, prócz miłosierdzia Mojego; szczęśliwa dusza, która przez całe
życie zanurzała się w zdroju miłosierdzia, bo nie dosięgnie jej sprawiedliwość.” (Dz.
1075)
„Nie mogę kochać duszy, którą plami
grzech, ale kiedy żałuje, to nie ma granicy dla Mojej hojności, jaką mam ku
niej. Miłosierdzie Moje ogarnia ją i usprawiedliwia. Miłosierdziem swoim ścigam
grzeszników na wszystkich drogach ich i raduje się serce Moje, gdy oni wracają
do Mnie. (...) Jeżeli uciekają przed miłosiernym sercem Moim, wpadną w
sprawiedliwe ręce Moje. Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich,
wsłuchuję się w tętno ich serca, kiedy uderzy dla Mnie. Napisz, że przemawiam
do nich przez wyrzuty sumienia, przez niepowodzenie i cierpienia, przez burze i
pioruny, przemawiam przez glos Kościoła, a jeżeli udaremnią wszystkie łaski
Moje, poczynam się gniewać na nich, zostawiajac ich samym sobie i daję im czego
pragną.” (Dz. 1728)
"Powiedz duszom, gdzie mają szukać
pociech, to jest w trybunale miłosierdzia (tj. w Sakramencie
Pokuty); tam są największe cuda, które się nieustannie powtarzają. Aby
zyskać ten cud, nie trzeba odprawiać dalekiej pielgrzymki ani też składać
jakichś zewnętrznych obrzędów, ale wystarczy przystąpić do stóp zastępcy Mojego
z wiarą i powiedzieć mu nędzę swoją, a cud miłosierdzia Bożego okaże się w
całej pełni. Choćby dusza była jak trup rozkładająca się i choćby po
ludzku nie było wskrzeszenia, i wszystko już stracone - nie tak jest po Bożemu,
cud miłosierdzia Bożego wskrzesza tę duszę w całej pełni. O biedni, którzy nie
korzystają z tego cudu miłosierdzia Bożego; na darmo będziecie wołać, ale już będzie
za późno" (Dz. 1448)
Wpis: 27 sierpnia godz. 9:15
