Z perspektywy minionego życia...

poniedziałek, 22 września 2014

Po Komunii świętej...

To bardzo piękne chwile! Pan Jezus zamieszkał w naszym sercu, a my trwamy w ciszy, adorując Go… Kościół zaleca, aby pozostać kilka minut w tej ciszy, w dziękczynieniu Bogu za to, że dał nam swojego Syna jako pokarm duszy. To moment, gdy do głosu dochodzą uczucia miłości i skruchy, czas na składanie próśb za Kościół, papieża, za rodzinę, za inne osoby… Trwamy wciąż w rzeczywistej obecności Chrystusa i wówczas możemy przedstawić Mu, pełni ufności, nasze potrzeby, potrzeby Kościoła i tych, których kochamy…

Ks. biskup Alvar del Portilla, mówiąc o stanie duszy po Komunii św., przywołuje zachód słońca: „Gdy przyjmujemy w Eucharystii Pana, który jest znacznie większy niż słońce – jest Słońcem słońc – i dotyka naszego ciała i naszej duszy, jakiż cud się w nas dzieje! Jak płonie nasza dusza od kontaktu z Chrystusem! Jak przemienia ją łaska! (…) (Chrystus jest) Słońcem, które wchodzi do duszy, dotyka ją i rozpala! Gdybyśmy głębiej zastanowili się nad tym wielkim cudem, przepełniłoby nas zdumienie i wdzięczność. Pan przychodzi w Komunii świętej, aby nas przemienić; sprawia, że wzrastają w nas wiara, nadzieja, miłość i wszystkie pozostałe cnoty. Wlewa je w naszą duszę, a my poprzez ich praktykowanie osiągamy to, że Msza święta staje się rzeczywiście centrum, źródłem naszego życia wewnętrznego.” (Z książki Javiera Echevarria Żyć Mszą świętą)

niedziela, 21 września 2014

Oczyścić naszą nędzę…

W Bożym darze Komunii świętej każdy staje osobiście przed Panem ze swoimi wadami i ograniczeniami, jednakże jesteśmy także wezwani do przyjęcia Go z prawdziwym pragnieniem oczyszczenia. Nasza nędza nie ma znaczenia (…), jeśli naprawimy ją poprzez skruchę – ból miłości – z odnowionym zamiarem podjęcia walki na nowo lub przez korzystanie ze spowiedzi sakramentalnej…

„Kiedy przyjmuje się jakieś znamienite osoby, są światła, muzyka, odświętne stroje. A jak powinniśmy się przygotować, żeby ugościć w swojej duszy Chrystusa? Czy zastanawialiście się kiedyś, jak byśmy się zachowywali, gdyby Komunię świętą można było przyjąć tylko raz w życiu?

Kiedy byłem dzieckiem, praktyka częstego przystępowania do Komunii św. nie była jeszcze rozpowszechniona. Pamiętam, jak się przygotowywano do przyjęcia Komunii: starannie w duszy i na ciele. Najlepsze ubranie, porządnie uczesane włosy, czyste ciało…” - wspomina św. Josemaria Escriva. W innym miejscu poucza: (Pan Jezus) „idzie do waszych serc! Przychodzi jako lekarz, jako ojciec, jako nauczyciel, jako pokarm, jako siła, jako towarzysz i przyjaciel. Kochajcie Go naprawdę!”

Módlmy się jedni za drugich, byśmy nigdy nie zbliżyli się do Chrystusa w tym tak ogromnym misterium z niedostateczną delikatnością. Przypomina o tym św. Paweł: „Ilekroć spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej.”

I kochajmy, i wynagradzajmy Panu za tych, którzy nie kochają i nie wynagradzają, nie uznawajmy się przy tym za lepszych lub wyżej stojących od innych.” (Z książki Javiera Echevarria Żyć Mszą świętą)

czwartek, 18 września 2014

Komunia: zjednoczenie z Jezusem Chrystusem

W Komunii świętej Chrystus daje się nam jako pokarm dla duszy. (…) Dusza ściśle jednoczy się z Chrystusem, a razem z Nim - z Ojcem i Duchem Uświęcicielem.

Podczas konsekracji słowa Pana mocą Ducha Świętego dokonują cudownej przemiany substancjalnej chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa; przyjmując je w Komunii świętej, przemieniamy się w Chrystusa, zgodnie ze słowami samego Jezusa: Kto spożywa moje Ciało i Krew moja pije, trwa we mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. (J 6,56-57) Nie przestawajmy wysławiać cudów, jakie zdolna jest dokonać w naszej duszy rzeczywista obecność Chrystusa i łaska sakramentu. (…)

Starajmy się codziennie zbliżać do ołtarza z takim zachwytem i wdzięcznością, jak Matka Boska i Matka nasza, uciekając się do Jej pośrednictwa, by przepełnić całe życie Ofiarą Jezusa Chrystusa. (…)

Korzystajmy z momentu Komunii świętej, aby ufnie prosić Jezusa o wyciśnięcie w sercach piętna tych samych uczuć, które przepełniają Jego Serce. „Poczujemy się przynagleni, by odpowiedzieć Mu tym, co najważniejsze: miłować. Będziemy umieli szerzyć tę miłość wśród ludzi poprzez życie pełne służby. (…) Oddalmy z serca pychę, ambicję i pragnienie wywyższania się, a obok nas i w nas zakróluje pokój i radość…” Św. Josemaria Escriva (Z książki Javiera Echevarria Żyć Mszą świętą)

środa, 17 września 2014

Osobiste przygotowanie do Komunii świętej

Gdy w czasie Mszy świętej zbliża się chwila zjednoczenia człowieka ze Stworcą (…), kapłan odmawia modlitwę – prośbę, by poprzez przyjęcie Ciała i Krwi Pana został uwolniony od wszelkiego zła, by zawsze zachowywał przykazania Pańskie, by Pan nigdy nie dozwolił mu odłączyć się od Niego. Albo mówi tak: „Panie Jezu Chryste, niech przyjęcie Ciała i Krwi Twojej nie ściągnie na mnie wyroku potępienia, lecz dzięki Twemu miłosierdziu niech mnie chroni oraz skutecznie leczy moją duszę i ciało.”

Pragnienie godnego przyjęcia Pana przejawia się również w geście kapłana, który trzymając pobożnie Najświętszą Postać w swoich dłoniach, okazuje wiernym Ciało Pańskie: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Błogosławieni, którzy zostali wezwani na jego ucztę.” Lud natomiast powtarza wyznanie wiary za setnikiem z Kafarnaum: „Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja.” Wypowiadajmy te słowa codziennie z coraz większą żarliwością i skruchą.

Kardynał Ratzinger: „To, co jest nam udzielane w Komunii św., nie jest kawałkiem Ciała, nie jest rzeczą, ale jest samym Chrystusem., Zmartwychwstałym, osobą, która nawiązuje z nami łączność w miłości, która przeszła przez Krzyż. (…) W akcie przyjęcia Komunii to ja staję przed Panem, który nawiązuje ze mną łączność. Z tej przyczyny Komunia sakramentalna powinna być zawsze jednocześnie komunia duchową.”

Kapłan, rozdając Komunię, powtarza do każdego: Ciało Chrystusa. Nasza odpowiedź musi być pewna i zdecydowana. (…) Nasze Amen oznacza: Tak jest naprawdę!

Na koniec biskup Javier Echevarria zachęca: Przestrzegajmy wskazań dotyczących godnego przyjęcia Eucharystii, związanych z ciałem, na przykład przyzwoity ubiór, i stanem duszy. I użyjmy całej mocy z nieba, by mówić o Mszy świętej w ramach naszego osobistego apostolstwa, nie oglądając się na względy ludzkie. (Z książki Javiera Echevarria Żyć Mszą świętą)

wtorek, 16 września 2014

Łamanie Chleba

Łamanie Chleba – od którego w najwcześniejszych latach chrześcijaństwa wzięła ówczesną nazwę cała liturgia eucharystyczna – jest pełne głębokich znaczeń. Gdy nasz Pan sam łamał Chleb podczas Ostatniej Wieczerzy, by rozdzielić go między apostołów, ogłosił, że Jego Ciało ma zostać wydane i Jego Krew ma zostać wylana podczas męki i śmierci na Krzyżu za Jego braci – ludzi. Ukazuje to również liturgia, w czasie której podczas łamania Chleba celebrans i lud wspólnie odmawiają lub śpiewają Agnus Dei. Ten Chleb łamany przez kapłana, ta Krew, w której gości niewielka cząstka Najświętszej Formy, są Ciałem i Krwią Chrystusa…

„W łamanym Chlebie – wyjaśnia Benedykt XVI – Pan rozdaje samego siebie.” Obrzęd łamania Chleba stanowi przypomnienie, że dzieło odkupieńcze jest naprawdę obecne pośród nas i że pan pragnie, byśmy współpracowali z Nim w rozszerzaniu jego owoców na cały świat. Msza św. popycha duszę do zarażenia jak największej liczby osób szczęściem przyjmowania Jezusa Chrystusa jako prawdziwej manny umacniającej życie chrześcijańskie. Zachęca do apostolatu: serce zakochane w Miłości musi mówić o tejże Miłości. (…) Eucharystia nie może być nigdy jedynie czynnością liturgiczną. Osiąga pełnię tylko wtedy, gdy liturgiczna agape staje się miłością w życiu codziennym.

Prośmy Pana w tej godzinie, byśmy uczyli się coraz lepiej przeżywać tajemnicę Eucharystii, aby dzięki temu rozpoczęła się przemiana świata. (Z książki Javiera Echevarria Żyć Mszą świętą)