Św. Faustyna widziała czyściec

 

„Ujrzałam Anioła Stróża, który mi kazał pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały się mnie. Mój Anioł Stróż nie odstępował mnie ani na chwilę. I zapytałam się tych dusz, jakie ich jest największe cierpienie? I odpowiedziały mi jednozgodnie, że największe dla nich cierpienie to jest tęsknota za Bogiem. Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają Maryję „Gwiazdą Morza”. Ona im przynosi ochłodę. Chciałam więcej z nimi porozmawiać, ale mój Anioł Stróż dał mi znak do wyjścia. Wyszliśmy za drzwi tego więzienia cierpiącego. [Usłyszałam głos wewnętrzny], który powiedział: Miłosierdzie moje nie chce tego, ale sprawiedliwość każe. Od tej chwili ściślej obcuję z duszami cierpiącymi.”  (Dz. 20)

„Wstępuj często do czyśćca bo tam cię potrzebują.” (Dz. 1738)

 

Wpis: 9 listopada godz. 13:55

Praca nad swoim charakterem

 

W kontekście rozmyślań o czyśćcu i jego mieszkańcach warto zastanowić się nad swoim własnym życiem. Dusze czyśćcowe widzą już wszystko z innej perspektywy. Na pewno jaśniej i prawdziwie! Wiedzą przecież, za co cierpią, jakie popełniły błędy w ziemskim życiu i co chciałyby zmienić, gdyby pozwolono im wrócić. Niestety, powrotu nie ma, ale pozostaje nasza modlitwa w ich intencji. Nasuwa się oczywiste pytanie: Co my – żyjący na tej ziemi – mając wiedzę o cierpieniach dusz czyśćcowych, możemy w sobie poprawić?   

Najogólniej rzecz biorąc – pracujmy nad swoim charakterem! I  ta praca powinna trwać nieustannie! Bo czyż mało w nas ułomności, błędów, przywar, że o wielkich grzechach nie wspomnę!

Jeżeli naprawdę chcę pracować nad swoim charakterem, to wpierw muszę sobie uświadomić wszystkie braki, które są we mnie… Bo – zauważcie! – znacznie łatwiej widzi się cudze błędy i niedoskonałości! Trzeba wielkiej odwagi a zarazem wielkiej pokory, by przyznać się do swojej pychy, zazdrości, kłamstwa, próżności, czczej gadaniny etc. etc. …

Nie da się bowiem naprawić czegoś, czego nie jesteśmy świadomi. Warto zatem zapytać samego siebie: Co mnie irytuje w moim postępowaniu, w ocenie ludzi? Jakie cechy w sobie cenię, a jakie chciałbym zmienić? Jak reaguję w trudnych sytuacjach?

Zastanowienia wymagają kolejne pytania: Co jest dla mnie naprawdę ważne? Uczciwość w ocenie samego siebie? Odwaga do przyznania się do swych błędów? Pokorne przyznanie się, że jestem ułomnym człowiekiem, który często błądzi? Samodyscyplina, którą pragnę osiągnąć w pokonywaniu trudności i naprawie swego wnętrza?

Do pracy nad samym sobą bezwzględnie konieczna jest samokontrola! Silny charakter to umiejętność robienia tego, co słuszne, nawet gdy nie ma się na to ochoty. Bo – jak wiemy – szatan zawsze podpowiada łatwiejszą drogę i sprzeczną z zasadami moralnymi. I tutaj warto zwrócić uwagę choćby na takie sprawy, jak dotrzymywanie słowa, odkładanie przyjemności na później, reagowanie spokojem zamiast impulsem, powstrzymanie się od oceniania innych…

No, łatwe to na pewne nie jest! Żyjemy w świecie, który pędzi, gubimy się w tysiącu spraw, które przygniatają i najzwyczajniej nas denerwują.

Przeczytałam u Tomasza a’Kempis, że dla kształtowania charakteru warto  codziennie zrobić  jedną trudną rzecz, której się nie chce – to kształtuje wolę! Albo jakieś małe postanowienie każdego dnia.

Charakter to nie tylko siła, ale też delikatność wobec innych, dlatego w tym pędzącym świecie warto się przemóc i słuchać z uwagą każdego człowieka - nawet jeśli się z nim nie zgadzamy. Bo przecież my też możemy się znaleźć w trudnej sytuacji i będziemy potrzebować słuchacza. Dlatego rozmawiając, skupmy się na drugiej osobie, słuchając jej  uważnie, nie przerywając i nie oceniając.

W kształtowaniu charakteru na pewno mogą okazać się bardzo pomocni ludzie o mocnym charakterze. Są tacy, trzeba ich tylko zauważyć! Co ich cechuje? Przede wszystkim odpowiedzialność za każde słowo i czyny; prawdomówność, odwaga, a także to, że mają na nas dobry wpływ i swoim życiem inspirują nas do bycia lepszym człowiekiem.

Truizmem byłoby twierdzenie, że najdoskonalszym wzorcem jest Pan Jezus! Przecież wiemy o tym doskonale! Ale czy pamiętamy o tym na co dzień?

Sztuka pracy nad swoim charakterem  - to także naśladowanie Chrystusa – w najzwyczajniejszej codzienności! Będzie lepiej się nam żyło, a także tym, którzy z nami obcują. I co najważniejsze! Umniejszymy sobie cierpień w czyśćcu! A zatem – warto!

 

Wpis: 8 listopada godz. 9:50

O pomocy dusz czyśćcowych raz jeszcze...

 

Wracam jeszcze raz do dusz czyśćcowych, a konkretnie do ich wielkich możliwości niesienia pomocy nam, żyjącym… Św. Gertruda, o której już wspominałam z racji jej duchowych kontaktów z duszami czyśćcowymi, napisała też drugą modlitwę z prośbą do dusz o pomoc. Oto ona:  

Boże, Który przyjmujesz nasze modlitwy o wybawienie dusz z mąk czyśćcowych, racz także wysłuchać ich prośby za nami, abyśmy za ich wstawieniem otrzymali wszystkie Łaski, jakich pragniemy i potrzebujemy. Przez ich przyczynę błagam Cię szczególnie, Ojcze Najmiłosierniejszy, o łaskę (tu wymienić…) i z ufnością jej oczekuję od nieskończonej dobroci Twojej. Amen

Naprawdę warto skorzystać z tej pomocy, przecież dusze czyśćcowe – z wdzięczności za nasze modlitwy – wymodlą nam to, o co prosimy.

Poniżej – ważne wskazania; warto się z nimi zapoznać!

 

„Kiedy najlepiej modlić się do dusz czyśćcowych, by uzyskać ich wstawiennictwo?

Najbardziej odpowiednim czasem na modlitwę do dusz czyśćcowych w celu uzyskania ich wstawiennictwa jest wieczór, szczególnie w okolicach godziny 21. W kościele katolickim właśnie o tej porze często odbywają się nabożeństwa różańcowe, które można zakończyć modlitwami za dusze zmarłych. Jest to czas, kiedy rodziny zazwyczaj są już w domach i mogą w spokoju oddać się modlitwie. Zgodnie z tradycją, modlitwy te mogą pomóc duszom w ich drodze do zbawienia, jednocześnie przynosząc łaski modlącym.

Warto również zwrócić uwagę na szczególne dni przeznaczone na modlitwę za dusze czyśćcowe, takie jak Dzień Zaduszny obchodzony 2 listopada. Jest to czas, kiedy wierni w sposób szczególny angażują się w modlitwy za zmarłych, odwiedzają groby i uczestniczą w liturgiach. W trakcie całego miesiąca listopada Kościół zachęca do intensywnej modlitwy za dusze w czyśćcu, co zwiększa szansę na uzyskanie ich wstawiennictwa. Inne dni szczególnie poświęcone modlitwom to: Uroczystość Wszystkich Świętych oraz tygodnie poprzedzające Adwent i Wielki Post.

Podczas modlitwy warto pamiętać o korzystaniu z konkretnych formuł, które według tradycji katolickiej mogą być szczególnie skuteczne. W modlitwach za dusze czyśćcowe polecane są m.in. Koronka do Miłosierdzia Bożego, Różaniec oraz różne litanie za Zmarłych. Pomocne może być także ofiarowanie Mszy Świętej w intencji dusz czyśćcowych, co według nauki Kościoła ma szczególną moc w niesieniu pomocy duszom w oczyszczaniu. Wszystkie te praktyki mają prowadzić do duchowego wzrostu zarówno dusz, jak i osób modlących się, zacieśniając więzi między światem ziemskim a pozaziemskim.

Jakie modlitwy i praktyki są związane z proszeniem dusz czyśćcowych o pomoc?

Prośby do dusz czyśćcowych o pomoc często przybierają formę modlitwy, która jest głęboko zakorzeniona w tradycji katolickiej. Wierni wierzą, że dusze te, z racji swojej bliskości z Bogiem, mogą orędować za nimi w trudnych chwilach. W szczególności popularne są modlitwy wstawiennicze jak Koronka do Miłosierdzia Bożego, odmawiana w intencji dusz zmarłych, kiedy  prosi się nie tylko o ich spokój, ale i o ich wstawiennictwo.

Podczas miesiąca listopada, szczególnie w Dniu Zadusznym, wierni odwiedzają cmentarze, modląc się o dusze czyśćcowe. Popularną praktyką jest ofiarowanie uczestnictwa w Mszy Świętej  w intencji dusz zmarłych, wierząc, że te przyniosą im pomoc duchową. Również organizowane są specjalne nabożeństwa, które koncentrują się na prośbach do dusz czyśćcowych, przypominając o ich możliwej roli jako orędowników w naszych potrzebach.

Prośby do dusz czyśćcowych można także wyrazić przez codzienne modlitwy, takie jak Różaniec, który odgrywa istotną rolę w kontemplacji i indywidualnych prośbach skierowanych do zmarłych krewnych. Księża zalecają, aby modlić się nie tylko za dusze dawniej bliskie, ale też za dusze zapomniane, które mogą potrzebować naszej modlitwy. Oprócz tego, wierni mogą ofiarować różne drobne akty pokutne, które wzmocnią ich duchowe więzi z duszami czyśćcowymi.

 W jaki sposób prośba o wstawiennictwo dusz czyśćcowych może wpłynąć na nasze trudne sytuacje?

Prośba o wstawiennictwo dusz czyśćcowych może wpływać na nasze trudne sytuacje przede wszystkim przez ich powszechne postrzeganie jako duchowych sprzymierzeńców w modlitwie. Zgodnie z tradycją katolicką, dusze czyśćcowe przeżywają intensywną duchową transformację oraz dążenie do zjednoczenia z Bogiem. Uważa się, że są one szczególnie otwarte na wspieranie osób na ziemi, które proszą o ich pomoc, dzięki czemu mogą wypraszać łaski i wsparcie w problemach, z którymi się zmagamy.

Efekt prośby o ich wstawiennictwo można dostrzec poprzez różnorodne zmiany i poprawy w życiu codziennym. Katolicka doktryna sugeruje, że wspomniane dusze mogą wpływać na rzeczywistość w sposób subtelny, ale skuteczny, np. poprzez natchnienia, które prowadzą do mądrych decyzji lub ulgi emocjonalnej. Z tego wynika, że ich pośrednictwo może być postrzegane jako część Bożego planu pomocy wiernym w ich ścieżce życia.

Prośby o wstawiennictwo wiążą się również z praktycznym aspektem modlitwy, który może oferować dodatkowe korzyści duchowe. Katolicy, angażując się w takie modlitwy, odczuwają głębsze połączenie z Kościołem i społecznością duchową. Działa to jak forma wzajemnego wsparcia, gdzie wierni wspierają dusze w ich oczyszczeniu, a dusze z kolei pomagają w rozwiązaniu ziemskich problemów. Ta natychmiastowa symbioza wzmaga poczucie duchowej wspólnoty i dodaje siły na drogę życiową.” (Źródło: https://wopisie.pl › Bóg

  

Wpis: 7 listopada godz. 9:50 

Jak pomagają nam dusze czyśćcowe?

 

Wiemy, że dusze czyśćcowe oczekując oczyszczenia przed wejściem do nieba, mogą modlić się za żyjących. Nie mogą już same sobie pomóc – czyli nie mogą skrócić swojego cierpienia czyśćcowego własnymi uczynkami – ale mogą wstawiać się za nami u Boga. Kościół katolicki uczy, że istnieje więź między żywymi a zmarłymi, tzw. świętych obcowanie. Dlatego my możemy pomagać duszom czyśćcowym przez modlitwę, Mszę św., odpusty i dobre uczynki, a one z kolei mogą wspierać nas duchowo, modląc się za nasze potrzeby.

Wielu świętych i mistyków, jak na przykład św. Katarzyna z Genui, św. Ojciec Pio czy św. Faustyna, mówiło o tym, że dusze czyśćcowe rzeczywiście modlą się za tych, którzy się za nie modlą – z wdzięczności i miłości.

Wsłuchajmy się…

„Dusze czyśćcowe są złączone z wolą Bożą i całkowicie jej się poddają. Widzą jasno, że Bóg czyni im wielkie miłosierdzie, zatrzymując je w czyśćcu, aby się oczyściły i stały godne oglądania Go twarzą w twarz. Choć cierpią wielkie męki, mają też wielką radość, bo wiedzą, że ich zbawienie jest pewne. (…) Dusze czyśćcowe modlą się za nas, chociaż same sobie pomóc nie mogą: „Nie mogą sobie ulżyć, lecz mogą modlić się za żyjących, aby ci przyszli im z pomocą.” (Św. Katarzyna z Genui („Traktat o czyśćcu”)

„Widziałam Anioła Stróża, który mi kazał iść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, pełnym ognia, w którym było mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modliły się gorąco, ale bez skutku dla siebie; jedynie my możemy im przyjść z pomocą.
Ich największym pragnieniem jest Bóg. Zobaczyłam Matkę Bożą, która je nawiedza. Dusze te nazywają Ją Gwiazdą Morza.” (Św. Faustyna, Dz., nr 58)

„Gdybyśmy wiedzieli, jak bardzo dusze czyśćcowe cierpią, modlilibyśmy się za nie bez ustanku. One nie mogą już same sobie pomóc, ale pamiętają o tych, którzy im pomagają — i wstawiają się za nami u Boga.” (Św. Ojciec Pio)

„Za każdą duszę, za którą się modlimy, Pan Bóg daje nam tysiąckrotnie więcej łask. Dusze czyśćcowe są naszymi przyjaciółkami; modlą się za nas z wielką gorliwością, kiedy my pamiętamy o nich.” (Św. Teresa z Ávili)

 

Wpis: 6 listopada godz. 10:35

Jak Maryja pomaga duszom czyśćcowym?

 

Matka Boża jest szczególną Orędowniczką dusz czyśćcowych. Jej pomoc jest przeogromna! Wielu świętych, jak Alfons Liguori, Bernard czy Ludwik de Montfort, podkreślało wielką moc modlitwy Maryi w uwalnianiu dusz czyśćcowych.

Maryja nieustannie wstawia się za duszami czyśćcowymi u swojego Syna. Jako Matka Miłosierdzia prosi Jezusa o skrócenie ich cierpień i wcześniejsze wejście do nieba. W objawieniach, np. św. Brygidy Szwedzkiej, św. Katarzyny ze Sieny czy bł. Anny Katarzyny Emmerich, Maryja ukazywała się jako Pocieszycielka dusz czyśćcowych, która przynosi im ulgę — światło, nadzieję i duchowe ukojenie.

Maryja zachęca wiernych do modlitwy za dusze w czyśćcu, np. przez Różaniec, ofiarę Mszy Świętej czy odpusty. W ten sposób współpracujemy z Nią w dziele miłosierdzia wobec tych dusz. Każda modlitwa za Jej wstawiennictwem np. „Pod Twoją obronę”, „Zdrowaś Maryjo”, Różaniec przynosi im ulgę.

Maryja obiecuje opiekę tym, którzy Jej się zawierzą. Jej obecność w chwili śmierci pomaga duszy przejść do życia wiecznego i może złagodzić dalsze oczyszczenie w czyśćcu.

Znany jest tzw. przywilej sobotni, przy którym pragnę się zatrzymać chwilę… Otóż „Matka Boża zapewniła o wybawieniu z czyśćca tych, którzy nosząc Szkaplerz Karmelitański zachowają czystość według stanu i wierność modlitwie: „Ja, Matka, w sobotę po ich śmierci miłościwie przyjdę do nich i tych, których znajdę w czyśćcu, uwolnię i zaprowadzę ich na Górę Świętą życia wiecznego.”

Maryja, objawiając św. Szymonowi Stockowi Szkaplerz (tj. wierzchnią część habitu zakonnego), obiecała wszystkim odzianym Szkaplerzem szczególną pomoc i opiekę, nie tylko podczas ziemskiego pielgrzymowania, ale także w chwili przejścia ku pełni wiecznej chwały.

Przywilej sobotni ma swój początek w wizji, którą miał papież Jan XXII, w której Maryja obiecuje uwolnić w pierwszą sobotę po ich śmierci z czyśćca dusze tych, którzy pobożnie nosili Szkaplerz. Ponieważ w późniejszych wiekach poddawano w wątpliwość zarówno bullę papieską, jak i przywilej sobotni, dlatego niektórzy papieże potwierdzali autentyczność bulli i łaskę przywileju sobotniego: Klemens VII (w bulli Ex dementi, 12 VIII 1530), św. Pius V (w bulli Superna dispositione, 18 II 1566). Paweł V w 1613 r. wskazał, że " błogosławiona Maria Panna pomoże duszom, które pobożnie zmarły, a za życia nosiły Jej szatę..., podczas ich przejścia do wieczności szczególnie w sobotni dzień (dzień, który Kościół poświęcił błogosławionej Pannie)".

Papież Benedykt XIV wyraził wiarę w prawdziwość wizji „przywileju sobotniego”, a tych, którzy poddają go w wątpliwość, nazwał błądzącymi.

Św. Pius X przyznał „przywilej sobotni” także dla tych, którzy noszą metalowy medalik.

Papież Pius XII, w liście z 1950 r. do przełożonych generalnych obydwu gałęzi zakonu karmelitańskiego, wyraził się o wspomnianym przywileju w następujących słowach: „Nie omieszka zapewne Najczulsza Matka sprawić, aby Jej dzieci oczyszczające się z win w czyśćcu, jak najszybciej za Jej przyczyną u Boga dostały się do niebieskiej ojczyzny, według podania owego, zwanego przywilejem sobotnim.”

Warunki uzyskania tego przywileju: Dusze, które będą praktykowały Komunię św. wynagradzającą w pierwszą sobotę miesiąca, pobożnie nosiły szkaplerz karmelitański i żyły w łasce Bożej, będą przez Nią wybawione z czyśćca w pierwszą sobotę po swojej śmierci.
To jeden z najbardziej znanych przejawów Jej szczególnej troski o dusze oczyszczające się po śmierci.” (Źródło: Maryjni.pl)

 

Wpis: 5 listopada godz. 9:35

 

Jak można pomóc duszom czyśćcowym?

 

Listopad jest szczególnym czasem modlitwy za zmarłych. Wtedy Kościół szczególnie zachęca do podarowania duszom więcej czasu, aby uwolnić je od czyśćca. Przebywające tam dusze oczekują oczyszczenia przed wejściem do nieba. Nasza pomoc opiera się na wierze w świętych obcowanie, czyli duchową więź między żywymi, duszami w czyśćcu i świętymi w niebie. Przypomnę, w jaki sposób możemy im pomóc.

Najprostszą forma pomocy jest modlitwa. Najprostsza to: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci.”

Wielką moc ma Różaniec w intencji dusz czyśćcowych oraz Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Modlitwa św. Gertrudy, która   uwalnia wiele dusz z czyśćca "Boże miłosierny, z Tronu chwały Twojej wejrzyj na biedne dusze w czyśćcu cierpiące, wejrzyj na ich męczarnie, na łzy, które przed Tobą wylewają, usłysz ich błagania i jęki, zmiłuj się nad nimi, odpuść im grzechy. Za wszystkie przestępstwa, których się dopuściły, za niedbalstwa w służbie Twojej świętej popełnione, ofiaruję Ci najświętsze życie, wszystkie zasługi Jezusa Chrystusa, wszystkie pokuty, posty, czuwania, modlitwy, prace, boleści, Krew i Rany, Mękę i Śmierć niewinną, którą w najgorętszej miłości cierpiał za nas Najmilszy Twój Syn, proszę, abyś tym ubłagany raczył przyjąć te ukochane dusze do rajskiej szczęśliwości, aby Cię wielbiły na wieki. Amen"

Msza Święta, ofiarowana w intencji zmarłych – to najskuteczniejszy sposób pomocy. W Eucharystii ofiarowujemy samą ofiarę Chrystusa, która ma moc oczyszczenia dusz.

Kolejnym sposobem ratunku dla dusz czyśćcowych są odpusty. Warunkiem ich uzyskania są: spowiedź, Komunia św., modlitwa w intencjach papieża i brak przywiązania do grzechu.

Oto sposoby uzyskania odpustu za zmarłych: nawiedzenie cmentarza w dniach 1–8 listopada i modlitwa za zmarłych; odmówienie Różańca, drogi krzyżowej, adoracja Najświętszego Sakramentu

W intencji dusz czyśćcowych można też ofiarować swoje krzyże, cierpienie i dobre uczynki, każde wyrzeczenie, dobrowolny post...

Wpis: 4 listopada godz. 13:22

Nie umarli — tylko zasnęli w Panu | Dzień Wszystkich Świętych | Dzień Za...