Słowa św. Pawła: „Cóż masz, czego byś
nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie
otrzymał?” – skłaniają nas do refleksji nad samym sobą.
Człowiek często
przypisuje sobie zasługi, chlubi się swoim sukcesem, jakby sam był źródłem
wszelkiego dobra. Tymczasem św. Paweł przypomina z pokorą i stanowczością: „Cóż
masz, czego byś nie otrzymał?”
Apostoł nie
chce upokorzyć człowieka, lecz zachęcić do poznania prawdy o sobie samym. Przypomina,
że wszystko, czym jesteśmy, jest darem. Nasze zdolności, inteligencja, zdrowie,
wrażliwość serca, możliwości, jakie spotykamy na swojej drodze, a nawet ludzie,
których spotykamy — nic z tego nie rodzi się wyłącznie z naszej własnej mocy!
Wszystko jest
łaską. Nawet nasz wysiłek i pracowitość mogą wydać owoce tylko dlatego, że
wcześniej otrzymaliśmy siłę, czas, zdolność myślenia i możliwość działania.
Człowiek nie
jest twórcą samego siebie. Jest raczej kimś, kto został obdarowany ponad miarę.
Kiedy więc zaczyna się chełpić swoimi osiągnięciami lub patrzeć z góry na
innych, zapomina o źródle dobra, które nosi w sobie. Tym źródłem jest sam Bóg.
Święty Paweł
prowadzi nas ku postawie pokory, ale nie jest to pokora smutna ani poniżająca.
To pokora człowieka wolnego, który rozumie, że wszystko otrzymał. I dlatego potrafi
dziękować zamiast się wynosić, służyć zamiast dominować, kochać zamiast
rywalizować. Taki człowiek nie patrzy na innych z zazdrością ani pogardą, bo
wie, że każdy niesie w sobie jakiś otrzymany od Boga dar.
Słowa św. Pawła
są również wezwaniem do wdzięczności. W świecie, który często uczy
samouwielbienia i budowania własnej chwały, św. Paweł przypomina, że prawdziwa
wielkość rodzi się z uznania własnej zależności od Boga. Im bardziej człowiek
odkrywa, ile otrzymał, tym bardziej staje się pokorny, a zarazem bogaty
duchowo. Wdzięczne serce wie, że wszystko jest łaską — życie, miłość,
przebaczenie i każdy dzień, który został nam podarowany.
Powyższe słowa są
ciągle aktualne. Są lekarstwem na pychę. Uczą, że człowiek najpełniej wzrasta
nie wtedy, gdy wynosi siebie ponad innych, lecz wtedy, gdy z pokorą uznaje
dobro otrzymane od Boga i potrafi dzielić się nim z drugim człowiekiem.
Wpis: 19 maja
godz. 9:20
