Chwalcie łąki umajone!

Wdzięczne głosy ku niebiosom się wznoszą,

wdzięczne serca ku Najświętszej Panience!

Majowy deszcz pełen zapachu nieba,

gromada ptaków na drzewie;

mój przyjaciel pan Kos

znowu mi śpiewa.

W lesie wszystkie ptaki

hymn radości głoszą.

A ja stoję cicho pośród zielonych traw,
i słucham, jak ziemia modlitwą oddycha.
Każdy listek drży od światła i pokoju,
każda kropla rosy, jak pacierz ku gwiazdom wzlata.

Nad światem łagodny maj rozpościera dłonie,
a serce, choć zmęczone, znów ufa i wierzy —
że dobro powraca, jak śpiew o poranku,
i że Matka Najświętsza czuwa nad nami.

 

Wpis: 15 maja godz. 10:40