Listopadowa aura nas nie rozpieszcza… Życie snuje się sennie
pośród opadających liści, mgła przysłania uroki świata… To szczególny czas
nostalgii, czas wspomnień minionych lat i ludzi, którzy odeszli, a byli tak
bliscy sercu.
W mojej pamięci wciąż ożywa mała ojczyzna, jaką były rodzinne
Pniewy. Ileż radosnych chwil, ile wiosny w sercu… O rodzicach, dziadkach i
braciach pisałam już wiele razy. Dzisiaj wspomnę zasłużonych pniewiaków.
Pamiętam, jak zasiadali wokół dużego stołu na imieninach mojego ojca: p.
Leonard Bogajewicz, postać niezwykle barwna i znana w Pniewach, p. Sobkowski,
p. Przewoźny, p. Śramkiewicz, p. Raczkowski, p. Malinowski, p. Frąckowiak, p.
Snadny… Pamiętam ich wszystkich – wspaniałych ludzi, całym sercem oddanych
Pniewom, szczerze zaangażowanych w życie religijne i kulturalne miasta. Co
kilka lat ktoś odchodził i w końcu stół opustoszał. Wszystkich łączyła miłość Boga i Ojczyzny.
Każdy z nich wpisał się w sposób szczególny w historię Pniew. Niech pamięć o
nich trwa.
Wszystkim pniewiakom, którzy odeszli, a których bardzo dobrze
pamiętam i serdecznie wspominam, dedykuję wiersz mojego śp. brata Mariana…
Odeszliście za szybko,
zostały tylko pytania,
których nikt już nie zada!
Zostały puste fotele,
kawy niedopite,
obrączki rozbite,
książki nieprzeczytane,
papucie rozdeptane
i szlafrok rzucony niedbale…
Niedosyt nieprzegadanych nocy
i nigdy nierozwiązanych problemów…
Znowu spóźniliśmy się schwytać
Odchodzący czas…
Wpis:
12 listopada godz. 13:15
